دهکده نقاشی‌های دیواری گوریونگپو

در سواحل گوریونگ‌پو در پوهانگ، استان گیونگ‌سانگ شمالی، یک هنیوی کوچک و بامزه به نام سو-اون زندگی می‌کرد.

سو-اون این روستا را که پر از عطر دریا بود، بسیار دوست داشت.

شنیدن صدای برخورد امواج قلبش را به تپش می‌انداخت و خیره شدن به دریا لبخند بر لبانش می‌نشاند.

مادربزرگ سو-اون مشهورترین هنیوی روستا بود.

اگرچه او اکنون بیش از صد سال دارد و دیگر غواصی نمی‌کند، اما بیش از هر کس دیگری وقت خود را با دریا گذرانده بود.

مادربزرگ دست سو-اون را می‌گرفت و نام هر موجود دریایی را به او می‌آموخت.

مادربزرگ همیشه داستان‌هایی این‌چنین درباره دریا تعریف می‌کرد. به لطف او، سو-اون به راحتی با اقیانوس دوست شد.

سوئون در سراسر روستا به عنوان کودکی پرشور شناخته می‌شد.
با وجود اینکه هنوز کم‌سن بود، از آب نمی‌ترسید و هرگاه داستان‌هایی درباره دریا می‌شنید، چشمانش مانند ستاره‌ها می‌درخشید.

اما در اعماق قلب سوئون، همیشه کنجکاوی حل‌نشده‌ای وجود داشت.

این به خاطر افسانه‌ای بود که بزرگان روستا در شب‌هایی که نسیم دریا آرام می‌گرفت و نور ماه می‌تابید، دور هم جمع می‌شدند تا آن را تعریف کنند.

«مدت‌ها پیش، در یک روز طوفانی، ده اژدها سعی کردند از دریای مقابل ما به آسمان صعود کنند.
اما یکی به درون اقیانوس سقوط کرد و تنها نه اژدها به آسمان رسیدند.
به همین دلیل است که روستای ما به گوریونگ‌پو، بندر نه اژدها، معروف شد.
پس از اینکه اژدهاها صعود کردند و طوفان فروکش کرد، رنگین‌کمانی زیبا در سراسر آسمان کشیده شد.»

بزرگسالان این افسانه را طوری تعریف می‌کردند که انگار چیزی برای افتخار کردن است، اما برای سوئون، چیزی بیش از یک داستان رویایی و مرموز به نظر نمی‌رسید.

بنابراین سوئون اغلب با خود زمزمه می‌کرد.

«چرا یک اژدها دوباره به دریا شیرجه زد؟
آیا می‌تواند دلیلی داشته باشد؟»

سپس یک روز، طوفانی شدید درگرفت، درست مانند روزی که در افسانه آمده بود.
رعد و برق تمام شب غرش می‌کرد و می‌درخشید.

صبح روز بعد، باران متوقف شد. نور گرم خورشید از میان ابرها سرک کشید و رنگین‌کمانی زیبا بر فراز دریا درخشید.

لحظه‌ای که رنگین‌کمان را دید، قدم‌های سوئون او را به سمت دریا کشاند.

«دریا الان باید کاملاً شفاف باشد!»
با قلبی تپنده، نفس عمیقی کشید و به درون اقیانوس شیرجه زد.

همان‌طور که در آب شنا می‌کرد، پرتو نوری در میان امواج توجهش را جلب کرد.

سوئون که نزدیک‌تر شنا می‌کرد، چیزی را دید که به آرامی می‌درخشید.
آن نه یک صدف بود و نه مرجانی رنگارنگ، بلکه یک مهره بزرگ و تخم‌مرغی‌شکل بود.

این چیست؟ شبیه سنگ است، اما در عین حال شبیه یک مروارید بزرگ!'
آن مهره بزرگ ته‌رنگی آبی داشت و وقتی نوک انگشتانش به آن خورد، انرژی گرمی در وجودش جریان یافت.

سوئون با احتیاط مهره را در تور خود گذاشت و قلبش به شدت می‌تپید.

او تور را محکم نگه داشت تا مهره را گم نکند و به سطح آب آمد.

سویون در سراسر روستا به عنوان کودکی پرشور شناخته می‌شد.

با وجود سن کم، او از آب نمی‌ترسید،
و چشمانش هرگاه داستان‌های دریا را می‌شنید،
مانند ستاره‌ها می‌درخشید.

اما در اعماق قلب سویون،

همیشه کنجکاوی حل‌نشده‌ای وجود داشت.
در شب‌هایی که نسیم دریا آرام می‌گرفت

و نور ماه می‌تابید،

دلیلش افسانه‌ای بود که بزرگان روستا
برای تعریف کردنش گرد هم می‌آمدند.

«مدت‌ها پیش، در روزی طوفانی، ده اژدها

سعی کردند از دریای مقابل ما به آسمان‌ها صعود کنند.
اما یکی به دریا سقوط کرد
و تنها نه اژدها به آسمان‌ها رفتند.
به همین دلیل است که این روستا
بندر نه اژدها، گوریونگ‌پو نامیده شد.

پس از آنکه اژدهاها صعود کردند و طوفان فروکش کرد،
رنگین‌کمانی زیبا در آسمان پدیدار شد.»
بزرگسالان آن افسانه را طوری تعریف می‌کردند

که گویی مایه افتخار است،

اما برای سویون، چیزی جز
داستانی رویایی و مرموز به نظر نمی‌رسید.

بنابراین سویون اغلب با خود زمزمه می‌کرد.

«چرا یک اژدها دوباره به دریا شیرجه زد؟

آیا دلیلی برای آن وجود دارد؟»
و سپس، با جمع کردن شجاعتش، به درون دریا شیرجه زد!

سویون در سراسر روستا به عنوان کودکی پرشور شناخته می‌شد.

اولین کسی که به سو-اون نزدیک شد، یک خورشیدماهی بود.

خورشیدماهی در حالی که بدن پهن و صاف خود را به آرامی تکان می‌داد و شناور بود، دهانش را به آرامی باز کرد، درست مانند یک حکیم دریایی.

«سلام، هنیوی کوچک؟»
«اوه، این یک خورشیدماهی است.»

«گوریونگ در خواب به من گفت که به تو کمک کنم، برای همین به سطح آب آمدم.»
«من هم باید گوریونگ را ملاقات کنم. می‌توانی به من کمک کنی؟»

خورشیدماهی چشمان بزرگش را پلک زد و سرش را تکان داد.

«ما دوستان دریایی نمی‌توانیم همین‌طوری به انسان‌ها کمک کنیم. فقط اگر معمایی که به تو می‌دهیم را حل کنی، می‌توانیم کمکت کنیم. برای رسیدن به گوریونگ، باید از آن دروازه سنگی عبور کنی. می‌خواهی امتحان کنی؟»
«البته! من حتماً باید بروم.»

سو-اون با راهنمایی خورشیدماهی به سمت دروازه سنگی رفت.
این کلمات روی دروازه سنگی حک شده بودند.

<«نام بین‌المللی خورشیدماهی چیست؟»>

پس از عبور از دروازه سنگی،

مسیر به دو قسمت تقسیم شد.

یکی به جنگلی عمیق و تاریک از جلبک‌های دریایی منتهی می‌شد،

در حالی که دیگری توسط یک قفل محکم به شکل صدف مسدود شده بود.

سویون در حالی که برای انتخاب مسیر تردید داشت،

تابلوی سر دوراهی را خواند.

روی آن معمایی نوشته شده بود.

<«وقتی زمستان می‌آید، ما چه کسانی هستیم که لباس‌های نو و نام‌های جدید به دست می‌آوریم؟»>

سویون با دقت به تابلو خیره شد و سرش را کج کرد.

«لباس‌ها در زمستان عوض می‌شوند؟ این یعنی چه؟»

در همان لحظه، موجی نقره‌ای به سمت او هجوم آورد.

صدها شاه‌ماهی به دور سویون چرخیدند،

دم‌هایشان در حال تکان خوردن بود.

شاه‌ماهی‌ای که گوش‌های بلندی داشت و در جلو بود، پوزخندی زد و زمزمه کرد.

«غواص کوچک، چه چیزی تو را آزار می‌دهد؟»

سوئون برای مدت طولانی شنا کرد تا اینکه مسیر نقره‌ای ناپدید شد.
سپس دهکده‌ای پر از گوش‌ماهی و جلبک دریایی پدیدار شد.

یک گوش‌ماهی با احتیاط سرش را از صدفش بیرون آورد.

«سوئون، ما منتظرت بودیم. گوریونگ به ما خبر داده بود.»
«درست است! من آمدم تا گوریونگ را ملاقات کنم.»

«پس باید از این دهکده عبور کنی.
اما نمی‌توانی همین‌طوری از آن بگذری.
فقط انسان‌هایی که واقعاً دریا را می‌شناسند می‌توانند از دهکده ما عبور کنند.
حالا، حاضری یک معما حل کنی؟»
«البته!»

گوش‌ماهی به آرامی و هم‌نوا با امواج صحبت کرد.

«من برای زندگی محکم به صخره‌ها می‌چسبم.
اما چه ابزاری برای جدا کردن ما استفاده می‌شود؟»

او چقدر عمیق رفته بود؟
ناگهان، امواج اقیانوس مانند یک گرداب شروع به چرخش کردند.

«آه!»

سویون محکم به تور ماهیگیری چسبید،
اما جریان شدید او را با خود برد و قدرتش رو به کاهش بود.

همان موقع بود که این اتفاق افتاد.
یک بازوی بلند و نرم به سمت او لغزید و به آرامی سویون را در آغوش گرفت.
آن اختاپوس گوش‌دراز بود که مانند یک صخره پنهان شده بود.
اختاپوس در حالی که به آرامی بدن زرشکی خود را آشکار می‌کرد، با صدایی آرام و مهربان گفت:

«هنیوی کوچک، حالت خوب است؟

آن گردابی در دریا بود که همین الان داشت تو را می‌بلعید.»
«خیلی ممنونم، اختاپوس.
اگر تو نبودی، به دردسر بزرگی می‌افتادم.»

«واقعاً؟ من هم می‌خواهم زودتر گوریونگ را ببینم.»
«پس اول، باید از این مکان هزارتو مانند فرار کنیم.
فقط در آن صورت می‌توانیم به جایی برسیم که گردابی وجود ندارد.
اگر به من اعتماد داری، با من می‌آیی؟»

اختاپوس یکی از بازوهای بلندش را به سمت سویون دراز کرد.

سویون لحظه‌ای تردید کرد،

سپس بازوی نرم اختاپوس را محکم گرفت.

«حالا، محکم نگه دار.
برای ملاقات با گوریونگ، باید به غار برویم.
من تو را به آنجا می‌برم.»

و به این ترتیب، در حالی که دست در دست هم داشتند،

آن دو از میان هزارتو به سمت غار شنا کردند.

سرانجام، ما به غار آبی رسیدیم

جایی که گوریونگ در آن زندگی می‌کرد.
داخل غار، خیره‌کننده بود

انگار که ستاره‌ها در حال باریدن بودند،

و صدف‌ها و مرجان‌ها به هر دیواره‌ای چسبیده بودند،

که آن را به شکوه یک قصر جواهرنشان می‌کرد.

همان‌طور که سئون برای لحظه‌ای در ورودی تردید کرد،

سایه‌ای بزرگ پیش رویش افتاد.
آن نهنگ بود، نگهبان غار.

«تو برای رسیدن به اینجا سخت تلاش کردی،
هنیوی کوچک. من نهنگی هستم که از این غار محافظت می‌کنم.»

صدای نهنگ عمیق و مهربان بود.
و طنین‌انداز شد.

«پس، گوریونگ کجا ممکن است باشد؟
من مروارید برآورده‌کننده آرزو را آورده‌ام.»

نهنگ در حالی که به مروارید نگاه می‌کرد، لبخند زد.

«تو می‌توانی گوریونگ را

در عمیق‌ترین بخش این غار ملاقات کنی. دنبالم بیا.»

سئون از غار تاریک و وسیع کمی ترسیده بود.

درست همان‌طور که برای رفتن به اعماق بیشتر تردید داشت،

امواج به تلاطم افتادند و او صدای نزدیک شدن کسی را شنید.

«چطور به اینجا آمدی؟»

وقتی برگشت، یک خورشیدماهی، یک شاه‌ماهی، یک گوش‌ماهی

و یک اختاپوس را دید که به سمت او می‌شتافتند.