ບ້ານຮູບແຕ້ມຝາຜະໜັງກູຣຢົງໂພ

ຢູ່ແຄມຝັ່ງກູຣຍອງໂພ ໃນເມືອງໂພຮັງ ແຂວງຄຍອງຊາງເໜືອ ມີນັກດຳນ້ຳຍິງຕົວນ້ອຍໆໜ້າຮັກຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ໂຊອຶນ.

ໂຊອຶນຮັກໝູ່ບ້ານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນອາຍຂອງທະເລແຫ່ງນີ້ຫຼາຍ.

ການໄດ້ຍິນສຽງຄື້ນກະທົບຝັ່ງເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງນາງເຕັ້ນແຮງ ແລະ ການເບິ່ງທະເລກໍເຮັດໃຫ້ນາງຍິ້ມອອກມາໄດ້.

ແມ່ຕູ້ຂອງໂຊອຶນເປັນນັກດຳນ້ຳຍິງທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດໃນໝູ່ບ້ານ.

ເຖິງວ່າຕອນນີ້ແມ່ຕູ້ຈະມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າຮ້ອຍປີແລ້ວ ແລະ ໄດ້ເຊົາການດຳນ້ຳໄປແລ້ວ ແຕ່ເພິ່ນກໍໄດ້ໃຊ້ເວລາຢູ່ກັບທະເລຫຼາຍກວ່າໃຜໝົດ.

ແມ່ຕູ້ຈັບມືໂຊອຶນແລ້ວສອນໃຫ້ນາງຮູ້ຈັກຊື່ຂອງສັດທະເລແຕ່ລະຊະນິດ.

ແມ່ຕູ້ມັກຈະເລົ່າເລື່ອງກ່ຽວກັບທະເລແບບນີ້ສະເໝີ. ຍ້ອນເພິ່ນ, ໂຊອຶນຈຶ່ງກາຍເປັນໝູ່ກັບມະຫາສະໝຸດໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ.

ໂຊອຶນ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີໃນໝູ່ບ້ານວ່າເປັນເດັກທີ່ມີຊີວິດຊີວາ.
ເຖິງວ່າລາວຈະຍັງນ້ອຍ ແຕ່ລາວກໍບໍ່ຢ້ານນ້ຳ ແລະ ຕາຂອງລາວກໍຈະເປັນປະກາຍຄືກັບດວງດາວທຸກຄັ້ງທີ່ລາວໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບທະເລ.

ແຕ່ເລິກລົງໄປໃນໃຈຂອງໂຊອຶນ ກໍຍັງມີຄວາມສົງໄສທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບຢູ່ສະເໝີ.

ມັນເປັນຍ້ອນຕຳນານທີ່ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ໃນໝູ່ບ້ານມັກຈະມາເຕົ້າໂຮມກັນເລົ່າໃນຄືນທີ່ລົມທະເລສະຫງົບ ແລະ ມີແສງເດືອນສ່ອງແສງ.

"ແຕ່ກ່ອນ ໃນມື້ທີ່ມີພາຍຸ ມັງກອນສິບໂຕໄດ້ພະຍາຍາມບິນຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າຈາກທະເລຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ.
ແຕ່ໂຕໜຶ່ງໄດ້ຕົກລົງໄປໃນມະຫາສະໝຸດອີກຄັ້ງ ແລະ ມີພຽງເກົ້າໂຕເທົ່ານັ້ນທີ່ໄປເຖິງທ້ອງຟ້າ.
ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ໝູ່ບ້ານຂອງພວກເຮົາຖືກເອີ້ນວ່າ ກູຣຍົງໂປ, ທ່າເຮືອແຫ່ງມັງກອນເກົ້າໂຕ.
ຫຼັງຈາກທີ່ມັງກອນບິນຂຶ້ນໄປ ແລະ ພາຍຸສະຫງົບລົງ ກໍມີສາຍຮຸ້ງທີ່ສວຍງາມພາດຜ່ານທ້ອງຟ້າ."

ຜູ້ໃຫຍ່ເລົ່າຕຳນານນີ້ຄືກັບວ່າເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າພາກພູມໃຈ ແຕ່ສຳລັບໂຊອຶນແລ້ວ ມັນຟັງເບິ່ງຄືກັບເລື່ອງລາວທີ່ລຶກລັບ ແລະ ຝັນຫວານເທົ່ານັ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ໂຊອຶນຈຶ່ງມັກຈະພຶມພຳກັບຕົນເອງ.

‘ເປັນຫຍັງມັງກອນໂຕໜຶ່ງຈຶ່ງດຳນ້ຳກັບລົງໄປໃນທະເລ?
ມັນອາດຈະມີເຫດຜົນບໍ?’

ແລ້ວມື້ໜຶ່ງ ພາຍຸຮ້າຍກໍພັດຖະຫຼົ່ມ ຄືກັນກັບມື້ໃນຕຳນານ.
ຟ້າຮ້ອງ ແລະ ຟ້າຜ່າຕະຫຼອດທັງຄືນ.

ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ຝົນກໍເຊົາຕົກ. ແສງແດດອົບອຸ່ນສ່ອງຜ່ານກ້ອນເມກ ແລະ ສາຍຮຸ້ງທີ່ສວຍງາມກໍສ່ອງແສງຢູ່ເໜືອທະເລ.

ທັນທີທີ່ເຫັນສາຍຮຸ້ງ ຕີນຂອງໂຊອຶນກໍພາລາວໄປຫາທະເລ.

“ທະເລຕ້ອງໃສແຈ໋ວໃນຕອນນີ້ແນ່ນອນ!”
ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເຕັ້ນແຮງ ລາວຫາຍໃຈເຂົ້າເລິກໆ ແລະ ໂດດລົງໄປໃນມະຫາສະໝຸດ.

ໃນຂະນະທີ່ລາວລອຍນ້ຳຜ່ານໄປ ລັດສະໝີຂອງແສງກໍໄປກະທົບຕາຂອງລາວລະຫວ່າງຄື້ນ.

ເມື່ອລອຍເຂົ້າໄປໃກ້ ໂຊອຶນກໍເຫັນບາງສິ່ງທີ່ກຳລັງສ່ອງແສງຈາງໆ.
ມັນບໍ່ແມ່ນຫອຍ ຫຼື ປະກາລັງທີ່ມີສີສັນ ແຕ່ເປັນລູກປັດຂະໜາດໃຫຍ່ຮູບໄຂ່.

ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ມັນເບິ່ງຄືກັບຫີນ ແຕ່ກໍຄືກັບໄຂ່ມຸກຂະໜາດໃຫຍ່!'
ລູກປັດຂະໜາດໃຫຍ່ນັ້ນມີສີຟ້າຈາງໆ ແລະ ເມື່ອມັນສຳຜັດກັບປາຍນິ້ວຂອງລາວ ພະລັງງານອົບອຸ່ນກໍໄຫຼຜ່ານຕົວລາວ.

ໂຊອຶນວາງລູກປັດລົງໃນຕາໜ່າງຢ່າງລະມັດລະວັງ ຫົວໃຈຂອງລາວເຕັ້ນແຮງ.

ລາວຈັບຕາໜ່າງໄວ້ແໜ້ນເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລູກປັດຫຼຸດມື ແລ້ວລາວກໍໂຜ່ຂຶ້ນມາເທິງໜ້ານ້ຳ.

Soeun ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໄປທົ່ວໝູ່ບ້ານ

ໃນຖານະເດັກນ້ອຍທີ່ມີຊີວິດຊີວາ.
ເຖິງວ່າຈະຍັງນ້ອຍ ແຕ່ນາງກໍບໍ່ຢ້ານນ້ຳ,
ແລະ ຕາຂອງນາງກໍຈະເປັນປະກາຍດັ່ງດວງດາວ

ທຸກຄັ້ງທີ່ນາງໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບທະເລ.

ແຕ່ເລິກລົງໄປໃນໃຈຂອງ Soeun,
ມີຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບຢູ່ສະເໝີ.

ໃນຄືນທີ່ລົມທະເລສະຫງົບລົງ

ແລະ ແສງເດືອນສ່ອງແສງ,
ມັນເປັນຍ້ອນຕຳນານທີ່ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ໃນໝູ່ບ້ານ

ໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນມາເລົ່າ.

"ແຕ່ກ່ອນ, ໃນມື້ທີ່ມີພາຍຸ, ມັງກອນສິບໂຕ
ໄດ້ພະຍາຍາມຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຈາກທະເລຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ.
ແຕ່ໂຕໜຶ່ງໄດ້ດຳລົງກັບຄືນສູ່ທະເລ,
ແລະ ມີພຽງເກົ້າໂຕເທົ່ານັ້ນທີ່ຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ.
ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ໝູ່ບ້ານຖືກເອີ້ນວ່າ

ທ່າເຮືອມັງກອນເກົ້າໂຕ, Guryongpo.
ຫຼັງຈາກມັງກອນຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນແລະພາຍຸສະຫງົບລົງ,
ສາຍຮຸ້ງທີ່ສວຍງາມກໍໂຄ້ງຂ້າມທ້ອງຟ້າ."

ຜູ້ໃຫຍ່ໄດ້ເລົ່າຕຳນານນັ້ນ

ຄືກັບວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າພາກພູມໃຈ,
ແຕ່ສຳລັບ Soeun, ມັນຟັງເບິ່ງບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບ

ເລື່ອງລາວທີ່ຄືກັບຄວາມຝັນແລະລຶກລັບ.

ດັ່ງນັ້ນ Soeun ຈຶ່ງມັກຈະບົ່ນກັບຕົນເອງເລື້ອຍໆ.

‘ເປັນຫຍັງມັງກອນໂຕໜຶ່ງຈຶ່ງດຳລົງກັບຄືນສູ່ທະເລ?
ມັນອາດຈະມີເຫດຜົນບໍ?’

ແລະຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍການລວບລວມຄວາມກ້າຫານ, ນາງກໍດຳລົງສູ່ທະເລ!

ຜູ້ທຳອິດທີ່ເຂົ້າມາຫາໂຊອຶນແມ່ນປາແສງຕາເວັນ.

ໃນຂະນະທີ່ປາແສງຕາເວັນລອຍໄປມາຢ່າງຊ້າໆດ້ວຍຮ່າງກາຍທີ່ກວ້າງແລະແປຂອງມັນ, ມັນໄດ້ອ້າປາກອອກຢ່າງຊ້າໆ ຄືກັບນັກປາດແຫ່ງທ້ອງທະເລ.

“ສະບາຍດີ, ແຮນເຍີຕົວນ້ອຍ?”
“ໂອ້, ມັນແມ່ນປາແສງຕາເວັນ.”

“ກູຣີຢອງບອກຂ້ອຍໃນຄວາມຝັນວ່າໃຫ້ຊ່ວຍເຈົ້າ, ຂ້ອຍເລີຍຂຶ້ນມາເທິງໜ້ານ້ຳ.”
“ຂ້ອຍກໍຕ້ອງໄປພົບກູຣີຢອງຄືກັນ. ເຈົ້າຊ່ວຍຂ້ອຍໄດ້ບໍ່?”

ປາແສງຕາເວັນກະພິບຕາອັນໃຫຍ່ຂອງມັນແລ້ວພະຍັກໜ້າ.

"ພວກໝູ່ເພື່ອນໃນທະເລບໍ່ສາມາດຊ່ວຍມະນຸດໄດ້ງ່າຍໆ. ພວກຂ້ອຍຈະຊ່ວຍເຈົ້າໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອເຈົ້າແກ້ໄຂສິ່ງທີ່ພວກຂ້ອຍໃຫ້ໄດ້ເທົ່ານັ້ນ. ເພື່ອຈະໄປຫາ ກູຣີຢອງ, ເຈົ້າຕ້ອງຜ່ານປະຕູຫີນນັ້ນໄປ. ເຈົ້າຢາກລອງບໍ່?“
”ແນ່ນອນ! ຂ້ອຍຕ້ອງໄປໃຫ້ໄດ້.“

ໂຊອຶນຍ່າງເຂົ້າໄປຫາປະຕູຫີນໂດຍມີປາແສງຕາເວັນນຳທາງ.
ມີຂໍ້ຄວາມນີ້ສະຫຼັກໄວ້ຢູ່ເທິງປະຕູຫີນ.

<”ຊື່ສາກົນຂອງປາແສງຕາເວັນແມ່ນຫຍັງ?“>

ຫຼັງຈາກຜ່ານປະຕູຫີນໄປແລ້ວ,

ເສັ້ນທາງກໍແຍກອອກເປັນສອງທາງ.

ທາງໜຶ່ງນຳໄປສູ່ປ່າສາຫຼ່າຍທີ່ເລິກແລະມືດມິດ,

ໃນຂະນະທີ່ອີກທາງໜຶ່ງຖືກປິດກັ້ນດ້ວຍແມ່ກຸນແຈຮູບຫອຍທີ່ແຂງແຮງ.

ດ້ວຍຄວາມລັງເລໃຈວ່າຈະໄປທາງໃດດີ,

ໂຊອຶນໄດ້ອ່ານປ້າຍທີ່ຢູ່ກາງທາງແຍກ.

ສິ່ງທີ່ຂຽນຢູ່ເທິງນັ້ນແມ່ນປິດສະໜາ.

<“ເມື່ອລະດູໜາວມາເຖິງ, ພວກເຮົາແມ່ນໃຜທີ່ໄດ້ຮັບເສື້ອຜ້າໃໝ່ແລະຊື່ໃໝ່?”>

ໂຊອຶນຈ້ອງເບິ່ງປ້າຍນັ້ນຢ່າງຕັ້ງໃຈແລ້ວອຽງຫົວ.

“ເສື້ອຜ້າປ່ຽນໃນລະດູໜາວບໍ? ນັ້ນມັນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດກັນ?”

ທັນໃດນັ້ນ, ຄື້ນສີເງິນກໍພັດເຂົ້າມາຫາລາວ.

ປາເຮີຣິງຫຼາຍຮ້ອຍໂຕໝູນວຽນອ້ອມຕົວໂຊອຶນ,

ຫາງຂອງພວກມັນສັ່ນໄຫວ.

ປາເຮີຣິງທີ່ມີຫູຍາວຢູ່ທາງໜ້າໄດ້ຍິ້ມແລ້ວກະຊິບ.

“ແຮນເຍໂອຕົວນ້ອຍ, ເຈົ້າມີເລື່ອງຫຍັງກັງວົນໃຈຫຼື?”

ໂຊອຶນລອຍນ້ຳເປັນເວລາດົນຈົນເສັ້ນທາງສີເງິນຫາຍໄປ.
ຈາກນັ້ນໝູ່ບ້ານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຫອຍເປົາແລະສາຫຼ່າຍກໍປາກົດຂຶ້ນ.

ຫອຍເປົາໂຕໜຶ່ງໄດ້ຍື່ນຫົວອອກມາຈາກເປືອກຂອງມັນຢ່າງລະມັດລະວັງ.

“ໂຊອຶນ, ພວກຂ້ອຍລໍຖ້າເຈົ້າຢູ່. ກູຣຍົງບອກພວກຂ້ອຍແລ້ວ.”
“ແມ່ນແລ້ວ! ຂ້ອຍມາເພື່ອພົບກັບກູຣຍົງ.”

“ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ເຈົ້າຕ້ອງຜ່ານໝູ່ບ້ານນີ້ໄປ.
ແຕ່ເຈົ້າຈະຍ່າງຜ່ານໄປຊື່ໆບໍ່ໄດ້.
ມີພຽງມະນຸດທີ່ຮູ້ຈັກທະເລຢ່າງແທ້ຈິງເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຜ່ານໝູ່ບ້ານຂອງພວກເຮົາໄດ້.
ເອົາລະ, ເຈົ້າຢາກແກ້ປິດສະໜາບໍ່?”
“ແນ່ນອນ!”

ຫອຍເປົາເວົ້າຢ່າງຊ້າໆ ຕາມຈັງຫວະຂອງຄື້ນທະເລ.

“ຂ້ອຍເກາະຫີນໄວ້ແໜ້ນເພື່ອມີຊີວິດຢູ່.
ແຕ່ເຄື່ອງມືຊະນິດໃດທີ່ໃຊ້ເພື່ອແກະພວກຂ້ອຍອອກ?”

ນາງໄດ້ລົງໄປເລິກປານໃດແລ້ວ?
ທັນໃດນັ້ນ, ຄື້ນທະເລກໍເລີ່ມໝູນວຽນຄືກັບວັງນ້ຳ.

“ອ້າ!”

ໂຊອຶນກອດຕາໜ່າງຫາປາໄວ້ແໜ້ນ,
ແຕ່ກະແສນ້ຳທີ່ຮຸນແຮງໄດ້ພັດນາງໄປ, ເຮັດໃຫ້ແຮງຂອງນາງຄ່ອຍໆໝົດໄປ.

ນັ້ນຄືຕອນທີ່ເຫດການເກີດຂຶ້ນ.
ແຂນຍາວອ່ອນນຸ້ມເບື້ອງໜຶ່ງໄດ້ເລື່ອນເຂົ້າມາຫານາງ ແລະ ໂອບກອດໂຊອຶນຢ່າງອ່ອນໂຍນ.
ມັນຄືປາມຶກຫູຍາວ ທີ່ຊ່ອນຕົວຢູ່ຄືກັບຫີນ.
ປາມຶກຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍຮ່າງກາຍສີແດງເຂັ້ມຂອງມັນອອກມາ ແລ້ວເວົ້າດ້ວຍສຽງທີ່ຕໍ່າ ແລະ ອ່ອນໂຍນ.

“ແຮນເຍີນ້ອຍ, ເຈົ້າເປັນແນວໃດແດ່?

ນັ້ນຄືວັງນ້ຳໃນທະເລທີ່ເກືອບຈະກືນກິນເຈົ້າເມື່ອຄູ່ນີ້.”
“ຂອບໃຈຫຼາຍໆເດີ ປາມຶກ.
ຖ້າບໍ່ມີເຈົ້າ, ຂ້ອຍຄົງຈະຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍໃຫຍ່ຫຼວງແລ້ວ.”

“ແທ້ບໍ? ຂ້ອຍເອງກໍຢາກພົບກູຣຍອງໄວໆຄືກັນ.”
“ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ກ່ອນອື່ນໝົດ ພວກເຮົາຕ້ອງໜີອອກຈາກບ່ອນທີ່ຄືກັບເຂົາວົງກົດນີ້.
ມີແຕ່ເຮັດແບບນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈະໄປເຖິງບ່ອນທີ່ບໍ່ມີວັງນ້ຳໄດ້.
ຖ້າເຈົ້າເຊື່ອໃຈຂ້ອຍ, ເຈົ້າຈະໄປກັບຂ້ອຍບໍ່?”

ປາມຶກໄດ້ຍື່ນແຂນຍາວເບື້ອງໜຶ່ງຂອງມັນໄປຫາໂຊອຶນ.

ໂຊອຶນລັງເລຢູ່ຊົ່ວຄາວ,

ແລ້ວກໍຈັບແຂນປາມຶກທີ່ອ່ອນນຸ້ມນັ້ນໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

“ເອົາລະ, ຈັບໄວ້ໃຫ້ແໜ້ນ.
ເພື່ອຈະໄປພົບກູຣຍອງ, ພວກເຮົາຕ້ອງໄປທີ່ຖ້ຳ.
ຂ້ອຍຈະພາເຈົ້າໄປເອງ.”

ແລ້ວທັງສອງກໍຈັບມືກັນ,

ລອຍຜ່ານເຂົາວົງກົດໄປຫາຖ້ຳ.

ໃນທີ່ສຸດ, ພວກຂ້ອຍກໍມາຮອດຖ້ຳສີຟ້າ

ບ່ອນທີ່ກູຣົງອາໄສຢູ່.
ພາຍໃນຖ້ຳ, ມັນເຫຼື້ອມຍິບຍັບ

ຄືກັບວ່າດວງດາວພວມຫຼັ່ງໄຫຼລົງມາ,

ແລະຫອຍກັບປະກາລັງກໍຕິດຢູ່ທຸກຝາຜະໜັງ,

ເຮັດໃຫ້ມັນງົດງາມດັ່ງພະລາຊະວັງທີ່ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ.

ໃນຂະນະທີ່ໂຊອຶນລັງເລຢູ່ໜ້າທາງເຂົ້າຊົ່ວຄາວ,

ເງົາໃຫຍ່ກໍຕົກລົງມາຕໍ່ໜ້ານາງ.
ມັນຄືປາວານ, ຜູ້ປົກປັກຮັກສາຖ້ຳ.

"ເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມຢ່າງໜັກເພື່ອມາຮອດບ່ອນນີ້,
ນາງແຮນເຍໂອຕົວນ້ອຍ. ຂ້ອຍຄືປາວານຜູ້ປົກປັກຮັກສາຖ້ຳແຫ່ງນີ້."

ສຽງຂອງປາວານນັ້ນທຸ້ມແລະອ່ອນໂຍນ.
ແລະມັນກໍດັງກ້ອງກັງວານ.

“ຖ້າຢ່າງນັ້ນ, ກູຣົງຈະຢູ່ບ່ອນໃດ?
ຂ້ອຍໄດ້ນຳເອົາໄຂ່ມຸກປະທານພອນມາ.”

ປາວານຍິ້ມ, ພ້ອມກັບເບິ່ງໄຂ່ມຸກນັ້ນ.

“ເຈົ້າສາມາດພົບກັບກູຣົງໄດ້

ໃນສ່ວນທີ່ເລິກທີ່ສຸດຂອງຖ້ຳນີ້. ຕາມຂ້ອຍມາ.”

ໂຊອຶນຮູ້ສຶກຢ້ານເລັກນ້ອຍກັບຖ້ຳທີ່ມືດມິດແລະກວ້າງໃຫຍ່.

ໃນຂະນະທີ່ນາງລັງເລທີ່ຈະເຂົ້າໄປເລິກກວ່ານັ້ນ,

ຄື້ນນ້ຳກໍກະທົບ, ແລະນາງກໍໄດ້ຍິນສຽງຄົນກຳລັງຍ່າງເຂົ້າມາ.

“ເຈົ້າມາທີ່ນີ້ໄດ້ແນວໃດ?”

ເມື່ອຫັນກັບໄປ, ນາງກໍເຫັນປາແສງຕາເວັນ, ປາເຮີຣິງ, ຫອຍເປົາຮື,

ແລະປາມຶກກຳລັງຟ້າວແລ່ນເຂົ້າມາຫານາງ.