ဂူရွန်ပို နံရံဆေးရေးပန်းချီရွာ

မြောက်ဂယောင်းဆန်းပြည်နယ်၊ ပိုဟန်းမြို့ရှိ ဂူရယောင်းပိုကမ်းခြေတွင် ဆိုအွန်အမည်ရှိ ချစ်စရာကောင်းသော ဟယ်ညို (ပင်လယ်ငုပ်သမား) မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး နေထိုင်သည်။

ဆိုအွန်သည် ပင်လယ်ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤရွာလေးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည်။

ပင်လယ်လှိုင်းသံများကို ကြားရတိုင်း သူမ၏နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်ပျော်ရွှင်ရပြီး ပင်လယ်ကို ငေးကြည့်ရခြင်းက သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။

ဆိုအွန်၏ အဘွားသည် ရွာတွင် အကျော်ကြားဆုံး ဟယ်ညိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အသက်တစ်ရာကျော်ပြီဖြစ်ပြီး ရေငုပ်ခြင်းကို ရပ်နားထားသော်လည်း သူမသည် အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပင်လယ်နှင့် အချိန်ပိုမိုကုန်ဆုံးခဲ့သူဖြစ်သည်။

အဘွားသည် ဆိုအွန်၏လက်ကို ကိုင်ကာ ပင်လယ်သတ္တဝါတစ်ကောင်ချင်းစီ၏ အမည်များကို သင်ပေးခဲ့သည်။

အဘွားသည် ပင်လယ်အကြောင်းကို ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ပုံပြင်ပြောပြလေ့ရှိသည်။ သူမ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဆိုအွန်သည် ပင်လယ်နှင့် အလွယ်တကူပင် သူငယ်ချင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။

စိုအွန်းကို ရွာတစ်ရွာလုံးက တက်ကြွတဲ့ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် သိကြသည်။
သူမ ငယ်သေးပေမဲ့ ရေကို မကြောက်တတ်သလို ပင်လယ်အကြောင်း ပုံပြင်တွေ ကြားရတိုင်း သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြယ်လေးတွေလို တောက်ပနေတတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ စိုအွန်းရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းမရတဲ့ သိချင်စိတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။

ဒါဟာ ပင်လယ်လေပြေတွေ ငြိမ်သက်ပြီး လရောင်လင်းတဲ့ညတွေမှာ ရွာလူကြီးတွေ စုဝေးပြီး ပြောပြလေ့ရှိတဲ့ ဒဏ္ဍာရီကြောင့် ဖြစ်တယ်။

"အရင်တုန်းက မုန်တိုင်းထန်တဲ့နေ့တစ်နေ့မှာ နဂါးဆယ်ကောင်ဟာ ငါတို့ရှေ့က ပင်လယ်ပြင်ကနေ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ကောင်က ပင်လယ်ထဲကို ပြန်ကျသွားပြီး ကိုးကောင်ပဲ ကောင်းကင်ကို ရောက်သွားတယ်။
ဒါကြောင့် ငါတို့ရွာကို ဂူယုံပို (နဂါးကိုးကောင်ဆိပ်ကမ်း) လို့ ခေါ်တွင်ခဲ့တာပေါ့။
နဂါးတွေ တက်သွားပြီး မုန်တိုင်း ငြိမ်သက်သွားတဲ့အခါ ကောင်းကင်မှာ လှပတဲ့ သက်တန့်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။"

လူကြီးတွေက ဒီဒဏ္ဍာရီကို ဂုဏ်ယူစရာလိုလို ပြောပြကြပေမဲ့ စိုအွန်းအတွက်တော့ ဒါဟာ အိပ်မက်ဆန်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုံပြင်တစ်ခုထက် ပိုမထူးခြားခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် စိုအွန်းက မကြာခဏ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လေ့ရှိတယ်။

‘ဘာလို့ နဂါးတစ်ကောင်က ပင်လယ်ထဲကို ပြန်ကျသွားတာလဲ။
အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနိုင်မလား။’

တစ်နေ့မှာတော့ ဒဏ္ဍာရီထဲကနေ့လိုပဲ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာတယ်။
မိုးချုန်းသံတွေနဲ့ လျှပ်စီးလက်သံတွေက တစ်ညလုံး မရပ်မနား ဖြစ်နေတယ်။

နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ မိုးတိတ်သွားတယ်။ နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်က တိမ်တွေကြားကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်မှာ လှပတဲ့ သက်တန့်တစ်ခု အရောင်တောက်နေတယ်။

သက်တန့်ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ စိုအွန်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ပင်လယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်။

“ပင်လယ်ပြင်က အခုဆို အရမ်းကြည်လင်နေမှာပဲ!”
ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူမ အသက်ကို ဝအောင်ရှူပြီး ပင်လယ်ထဲကို ခုန်ချလိုက်တယ်။

ရေထဲမှာ ကူးခတ်နေရင်း လှိုင်းလုံးတွေကြားကနေ အလင်းတန်းတစ်ခုကို သူမ မြင်လိုက်ရတယ်။

နီးနီးကပ်ကပ် ကူးသွားကြည့်တဲ့အခါ စိုအွန်းက အနည်းငယ် တောက်ပနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒါဟာ ခရုခွံလည်း မဟုတ်၊ အရောင်စုံ သန္တာကျောက်တန်းလည်း မဟုတ်ဘဲ ဥပုံသဏ္ဍာန်ရှိတဲ့ ပုလဲလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။

ဒါဘာလဲ။ ကျောက်တုံးလိုလိုနဲ့ ပုလဲလုံးကြီးလိုလည်း ဖြစ်နေပါလား!'
အဲဒီပုလဲလုံးကြီးက အပြာရောင်သန်းနေပြီး သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ထိလိုက်တဲ့အခါ နွေးထွေးတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခု သူမဆီ စီးဆင်းလာတယ်။

ပုလဲလုံးကို သူမရဲ့ ပိုက်ကွန်ထဲကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်တဲ့အခါ စိုအွန်းရဲ့ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေတယ်။

ပုလဲလုံး မပျောက်အောင် ပိုက်ကွန်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမ ရေပေါ်ကို ပြန်တက်လာခဲ့တယ်။

စိုအန်းကို ရွာတစ်ရွာလုံးက

သွက်လက်တက်ကြွတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် သိကြတယ်။
ငယ်သေးပေမဲ့ သူမဟာ ရေကို မကြောက်ဘူး၊
ပင်လယ်အကြောင်း ပုံပြင်တွေ ကြားရတိုင်း

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြယ်တွေလို တောက်ပနေတတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ စိုအန်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့
အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းမရတဲ့ သိလိုစိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။

ပင်လယ်လေပြေတွေ ငြိမ်သက်ပြီး

လရောင်တွေ ထွန်းလင်းတဲ့ ညတွေမှာဆိုရင်
ရွာက အကြီးအကဲတွေ စုဝေးပြီး ပြောပြလေ့ရှိတဲ့

ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်တယ်။

"အရင်တုန်းက မုန်တိုင်းထန်တဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ နဂါးဆယ်ကောင်ဟာ
ငါတို့ရှေ့က ပင်လယ်ပြင်ကနေ ကောင်းကင်ကို တက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ကောင်က ပင်လယ်ထဲကို ပြန်ကျသွားပြီး
ကိုးကောင်ပဲ ကောင်းကင်ကို တက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် ဒီရွာကို

ကိုးကောင်နဂါးဆိပ်ကမ်း၊ ဂူရုံပိုလို့ ခေါ်တွင်ခဲ့တာ။
နဂါးတွေ တက်သွားပြီး မုန်တိုင်း ငြိမ်သက်သွားတဲ့အခါ
ကောင်းကင်မှာ လှပတဲ့ သက်တန့်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။"

လူကြီးတွေက အဲဒီဒဏ္ဍာရီကို

ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုလို ပြောပြကြပေမဲ့
စိုအန်းအတွက်တော့ ဒါဟာ

အိပ်မက်ဆန်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုံပြင်တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် စိုအန်းက မကြာခဏ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လေ့ရှိတယ်။

‘ဘာလို့ နဂါးတစ်ကောင်က ပင်လယ်ထဲကို ပြန်ခုန်ချသွားတာလဲ။
အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနိုင်မလား။’

ပြီးတော့ သူမဟာ သတ္တိမွေးပြီး ပင်လယ်ထဲကို ခုန်ချလိုက်တော့တယ်!

Soeun ဆီသို့ ပထမဆုံးချဉ်းကပ်လာသူမှာ နေကြာငါးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ကျယ်ပြန့်ပြားရပ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည်းညင်းစွာယိမ်းနွဲ့ရင်း ပင်လယ်ပြင်တွင် ပေါ့ပါးစွာမျောပါလာသော နေကြာငါးသည် ပင်လယ်၏ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ ပါးစပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဟလိုက်သည်။

“ဟယ်လို၊ ဟယ်ညိုလေးရေ”
“အို၊ နေကြာငါးပါလား”

“မင်းကိုကူညီဖို့ ဂူရုံက အိပ်မက်ထဲမှာပြောလို့ ငါမျက်နှာပြင်ပေါ်ကို တက်လာတာ”
“ကျွန်မလည်း ဂူရုံနဲ့တွေ့ဖို့လိုတယ်။ ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား”

နေကြာငါးသည် ၎င်း၏မျက်လုံးကြီးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ငါတို့ ပင်လယ်မိတ်ဆွေတွေက လူသားတွေကို ဒီအတိုင်းမကူညီနိုင်ဘူး။ ငါတို့ပေးတဲ့ပုစ္ဆာကို မင်းဖြေရှင်းနိုင်မှပဲ ငါတို့ကူညီနိုင်မှာ။ ဂူရုံဆီရောက်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီကျောက်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်။ ကြိုးစားကြည့်မလား”
“ဟုတ်ကဲ့ပေါ့! ကျွန်မ မဖြစ်မနေသွားရမှာမို့လို့ပါ”

နေကြာငါး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် Soeun သည် ကျောက်တံခါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ကျောက်တံခါးပေါ်တွင် ဤစကားလုံးများကို ထွင်းထုထားသည်။

<”နေကြာငါး၏ နိုင်ငံတကာအမည်မှာ အဘယ်နည်း”>

ကျောက်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်၊

လမ်းသည် နှစ်ခွကွဲသွားသည်။

တစ်ခုက နက်မှောင်သော ရေမှော်တောထဲသို့ ဦးတည်သွားပြီး၊

အခြားတစ်ခုမှာမူ ခိုင်ခံ့သော ခရုခွံပုံစံ သော့ခတ်ထားခြင်းဖြင့် ပိတ်ဆို့နေသည်။

ဘယ်လမ်းကို သွားရမလဲဟု တွေဝေနေစဉ်၊

ဆိုအွန်သည် လမ်းဆုံရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို ဖတ်လိုက်သည်။

၎င်းပေါ်တွင် ပဟေဠိတစ်ခု ရေးထားသည်။

<“ဆောင်းရာသီ ရောက်လာတဲ့အခါ၊ အဝတ်အစားသစ်နဲ့ နာမည်သစ်တွေ ရကြတဲ့ ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”>

ဆိုအွန်သည် ဆိုင်းဘုတ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

“ဆောင်းရာသီမှာ အဝတ်အစားတွေ ပြောင်းလဲတာလား။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ထိုအချိန်တွင် ငွေရောင်လှိုင်းလုံးတစ်ခုသည် သူမဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်လာသည်။

ငါးသလောက်အကောင်ရာပေါင်းများစွာသည် ဆိုအွန်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကြပြီး၊

၎င်းတို့၏ အမြီးများမှာ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေကြသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ နားရွက်ရှည်ပါသော ငါးသလောက်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဟယ်ညိုလေး၊ ဘာတွေ စိတ်ညစ်နေတာလဲ”

Soeun သည် ငွေရောင်လမ်းကြောင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာ ရေကူးခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပင်လယ်ကနန်းများနှင့် ရေမှော်များ ပြည့်နှက်နေသော ရွာတစ်ရွာ ပေါ်လာသည်။

ပင်လယ်ကနန်းတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏အခွံထဲမှ ခေါင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

“Soeun၊ ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာကြာပြီ။ Guryong က ငါတို့ကို ပြောပြထားတယ်။”
“ဟုတ်တယ်! ငါ Guryong နဲ့ တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာ။”

“ဒါဆိုရင် မင်း ဒီရွာကို ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီအတိုင်း လမ်းလျှောက်ဖြတ်သွားလို့ မရဘူး။
ပင်လယ်ကို တကယ်နားလည်တဲ့ လူသားတွေပဲ ငါတို့ရွာကို ဖြတ်သွားနိုင်တယ်။
ကဲ၊ ပဟေဠိတစ်ခုကို ဖြေကြည့်မလား?”
“ဖြေကြည့်မှာပေါ့!”

ပင်လယ်ကနန်းသည် လှိုင်းလုံးများနှင့်အညီ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက အသက်ရှင်ဖို့ ကျောက်တုံးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ကပ်ထားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ခွာဖို့ ဘယ်ကိရိယာကို သုံးသလဲ?”

သူမ ဘယ်လောက်အထိ နက်နက်ကို ရောက်သွားခဲ့တာလဲ။
ရုတ်တရက်ပင် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများသည် ရေဝဲကဲ့သို့ လည်ပတ်လာသည်။

“အာ!”

ဆိုအွန်သည် ငါးဖမ်းပိုက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း၊
ပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းက သူမကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူမ၏ အားအင်များလည်း ကုန်ခမ်းလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုအရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
ရှည်လျားပျော့ပျောင်းသော လက်တစ်ဖက်သည် သူမဆီသို့ လျှောကျလာပြီး ဆိုအွန်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ပုန်းအောင်းနေသော နားရွက်ရှည် မိကျောင်း (octopus) ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ အနီရောင်ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြသရင်း မိကျောင်းက နိမ့်ကျပြီး ကြင်နာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟယ်ညိုလေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။

ခုနက မင်းကို မြိုချလုနီးပါးဖြစ်သွားတဲ့ ပင်လယ်ရေဝဲတစ်ခုပါ။”
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ မိကျောင်းရေ။
ရှင်သာ မရှိရင် ကျွန်မ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မှာ။”

“တကယ်လား? ငါလည်း ဂူရောင်ကို မြန်မြန်တွေ့ချင်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ဒီဝင်္ကပါလို နေရာကနေ လွတ်မြောက်ရမယ်။
မှသာ ရေဝဲမရှိတဲ့ နေရာကို ရောက်နိုင်မှာ။
မင်း ငါ့ကို ယုံတယ်ဆိုရင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား?”

မိကျောင်းသည် ၎င်း၏ ရှည်လျားသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆိုအွန်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ဆိုအွန်သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက်၊

ပျော့ပျောင်းသော မိကျောင်းလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ကဲ၊ တင်းတင်းဆုပ်ထားပါ။
ဂူရောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ဆိုရင် ဂူဆီကို သွားရမယ်။
ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်။”

ထို့ကြောင့် လက်ချင်းတွဲလျက်၊

နှစ်ဦးသားသည် ဝင်္ကပါကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဂူဆီသို့ ရေကူးသွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မတို့ ဂူရုံနေထိုင်တဲ့ အပြာရောင်ဂူဆီ ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

ဂူထဲမှာတော့ ကြယ်တွေကြွေကျနေသလိုမျိုး တောက်ပနေပြီး
နံရံတိုင်းမှာ ခရုခွံတွေနဲ့ သန္တာကျောက်တန်းတွေ ကပ်တွယ်နေတာကြောင့်

ရတနာတွေစီခြယ်ထားတဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလို ခမ်းနားထည်ဝါနေတယ်။

ဆိုအွန် ဂူဝမှာ ခဏတာ တွေဝေနေတုန်း

သူမရှေ့မှာ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာတယ်။

အဲဒါကတော့ ဂူကိုစောင့်ရှောက်တဲ့ ဝေလငါးကြီးပဲ။

"ဒီလောက်အထိ ရောက်အောင် မင်း အတော်ပင်ပန်းခဲ့ရမှာပဲ၊ ဟယ်ညိုလေးရေ။
ငါက ဒီဂူကိုစောင့်ရှောက်တဲ့ ဝေလငါးပဲ။"

ဝေလငါးရဲ့အသံက နက်ရှိုင်းပြီး ကြင်နာမှုရှိတယ်။
ပြီးတော့ အသံက ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

“ဒါဆိုရင် ဂူရုံက ဘယ်မှာရှိမလဲ။
ကျွန်မ ဆုတောင်းပြည့်ပုလဲကို ယူလာခဲ့တယ်။”

ဝေလငါးက ပုလဲကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
“မင်း ဂူရုံကို ဒီဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ တွေ့နိုင်တယ်။

ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။”

ဆိုအွန်က မှောင်မိုက်ပြီး ကျယ်ပြောတဲ့ဂူကို နည်းနည်းကြောက်နေမိတယ်။

သူမ ဂူထဲကို ပိုပြီးတိုးဝင်ဖို့ တွေဝေနေတုန်းမှာပဲ

လှိုင်းတွေ ရိုက်ခတ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။

“မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။”

လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နေငါး၊ ဟယ်ရင်းငါး၊

နားကပ်ခရုနဲ့ ရေဘဝဲတို့ သူမဆီကို အလျင်အမြန် ပြေးလာနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

an abalone, and an octopus rushing toward her.

an abalone, and an octopus rushing toward her.