गुरियोङ्पो भित्तेचित्र गाउँ

उत्तर ग्योङसाङ प्रान्तको पोहाङस्थित गुरयोङपोको किनारमा सोयुन नामकी एक प्यारी सानी हेन्यो बस्थिन्।

सोयुन समुद्रको सुगन्धले भरिएको यो गाउँलाई धेरै माया गर्थिन्।

छालहरू ठोक्किएको सुन्दा उनको मन फुरुङ्ग हुन्थ्यो, र समुद्रलाई हेर्दा उनको अनुहारमा मुस्कान छाउँथ्यो।

सोयुनकी हजुरआमा गाउँकी सबैभन्दा प्रसिद्ध हेन्यो थिइन्।

यद्यपि उनी अहिले सय वर्षभन्दा बढी भइन् र डुबुल्की मार्न छोडिसकिन्, उनले अरू कसैको तुलनामा समुद्रसँग बढी समय बिताएकी थिइन्।

हजुरआमाले सोयुनको हात समातेर उनलाई प्रत्येक समुद्री जीवको नाम सिकाउनुहुन्थ्यो।

हजुरआमाले सधैं समुद्रको बारेमा यस्तै कथाहरू सुनाउनुहुन्थ्यो। उहाँकै कारणले गर्दा, सोयुन सजिलै समुद्रसँग साथी बनिन्।

सोउन गाउँभरि एक उत्साही बच्चाको रूपमा चिनिन्थिन्।
उनी सानै भए पनि, उनलाई पानीसँग डर लाग्दैनथ्यो, र जब उनले समुद्रको बारेमा कथाहरू सुन्थिन्, उनका आँखाहरू ताराहरू जस्तै चम्किन्थे।

तर सोउनको हृदयको गहिराइमा सधैं एउटा नसुल्झिएको जिज्ञासा हुन्थ्यो।

यो त्यो दन्त्यकथाको कारणले थियो जुन गाउँका वृद्धहरू समुद्री हावा शान्त हुँदा र जूनको उज्यालो चम्किँदा सुनाउन भेला हुन्थे।

"धेरै समय पहिले, एक आँधीबेहरीको दिनमा, दशवटा ड्रागनहरू हाम्रो अगाडिको समुद्रबाट स्वर्गमा उक्लने प्रयास गरे।
तर एउटा समुद्रमा खस्यो, र केवल नौवटा मात्र आकाशमा पुगे।
त्यसैले हाम्रो गाउँलाई गुरयोङपो, नौ ड्रागनहरूको बन्दरगाह भनेर चिनिन थाल्यो।
ड्रागनहरू उक्लेपछि र आँधी शान्त भएपछि, आकाशमा एउटा सुन्दर इन्द्रेणी फैलियो।"

वयस्कहरूले यो दन्त्यकथालाई गर्व गर्ने कुरा जस्तै सुनाउँथे, तर सोउनका लागि, यो सपना जस्तो रहस्यमय कथा भन्दा बढी केही लागेन।

त्यसैले सोउन अक्सर आफैंसँग गुनगुनाउँथिन्।

‘एउटा ड्रागन किन समुद्रमा फर्कियो होला?
के यसको कुनै कारण हुन सक्छ?’

त्यसपछि एक दिन, दन्त्यकथाको दिन जस्तै भीषण आँधी आयो।
रातभरि मेघ गर्जन र चट्याङ परिरह्यो।

भोलिपल्ट बिहान, पानी रोकियो। न्यानो घाम बादलबाट चियायो, र समुद्रमाथि एउटा सुन्दर इन्द्रेणी चम्कियो।

इन्द्रेणी देख्ने बित्तिकै, सोउनका पाइलाहरू समुद्रतिर बढे।

"समुद्र अहिले पक्कै पनि सफा हुनुपर्छ!"
हृदयको धड्कन बढाउँदै, उनले लामो सास फेरिन् र समुद्रमा हाम फालिन्।

जब उनी पानीमा पौडिँदै थिइन्, छालहरूका बीचमा प्रकाशको एउटा किरणले उनको ध्यान तान्यो।

नजिकै पौडिँदै जाँदा, सोउनले केही मधुरो चम्किरहेको देखिन्।
त्यो कुनै समुद्री शंख वा रंगीन कोरल थिएन, तर एउटा ठूलो, अण्डा आकारको मोती थियो।

यो के हो? यो ढुङ्गा जस्तो देखिन्छ, तर एउटा विशाल मोती जस्तो पनि!'
त्यो ठूलो मोतीमा नीलो आभा थियो, र जब उनले आफ्नो औंलाले छोइन्, न्यानो ऊर्जा उनको शरीरमा प्रवाहित भयो।

सावधानीपूर्वक मोतीलाई आफ्नो जालमा राख्दै, सोउनको मुटु जोडले धड्कियो।

मोती नहराओस् भनेर जाललाई कसिलो गरी समात्दै, उनी सतहमा आइन्।

सोउन गाउँभरि नै

एक उत्साही बच्चाको रूपमा चिनिन्थिन्।
अझै सानी भए तापनि, उनी पानीसँग डराउँदिनथिन्,
र जब उनले समुद्रका कथाहरू सुन्थिन्, उनका आँखाहरू

ताराहरू जस्तै चम्किन्थे।

तर सोउनको हृदयको गहिराइमा,
सधैं एउटा नसुल्झिएको जिज्ञासा हुन्थ्यो।

जुन रातहरूमा समुद्री हावा शान्त हुन्थ्यो

र जूनको उज्यालो चम्किन्थ्यो,
त्यो गाउँका अग्रजहरूले भेला भएर सुनाउने

दन्त्यकथाको कारणले हुन्थ्यो।

"धेरै समय पहिले, एक आँधीबेहरीको दिनमा, दशवटा ड्रागनहरू
हाम्रो अगाडिको समुद्रबाट स्वर्ग जाने प्रयास गरे।
तर एउटा फेरि समुद्रमा खस्यो,
र केवल नौवटा मात्र स्वर्ग गए।
त्यसैले यो गाउँलाई

नाइन ड्रागन पोर्ट, गुरयोङपो भनिन थालियो।
ड्रागनहरू स्वर्ग गएपछि र आँधी शान्त भएपछि,
आकाशमा एउटा सुन्दर इन्द्रेणी देखियो।"

वयस्कहरूले त्यो दन्त्यकथालाई

गर्व गर्ने कुरा जस्तै गरी सुनाउँथे,
तर सोउनका लागि, यो केवल

एउटा सपना जस्तो र रहस्यमय कथा जस्तो लाग्थ्यो।

त्यसैले सोउन प्रायः आफैंसँग बडबडाउँथिन्।

‘एउटा ड्रागन किन फेरि समुद्रमा डुब्यो होला?
के यसको कुनै कारण हुन सक्छ?’

र त्यसपछि, आफ्नो साहस बटुलेर, उनी समुद्रमा हाम फालिन्!

सोउनको नजिक आउने पहिलो माछा सनफिस थियो।

आफ्नो फराकिलो, समतल शरीरलाई हल्लाउँदै फुर्सदमा बग्दै, सनफिसले समुद्रको ज्ञानी जस्तै बिस्तारै आफ्नो मुख खोल्यो।

“नमस्ते, सानी हेन्यो?”
“ओह, यो त सनफिस हो।”

“गुरुयोङले मलाई सपनामा तिमीलाई मद्दत गर्न भनेका थिए, त्यसैले म सतहमा आएँ।”
“मैले पनि गुरुयोङलाई भेट्नु छ। के तिमी मलाई मद्दत गर्न सक्छौ?”

सनफिसले आफ्ना ठूला आँखाहरू झिम्कायो र टाउको हल्लायो।

"हामी समुद्री साथीहरूले मानिसहरूलाई सजिलै मद्दत गर्न सक्दैनौं। यदि तिमीले हामीले दिएको समाधान गर्यौ भने मात्र हामी तिमीलाई मद्दत गर्न सक्छौं। गुरुयोङसम्म पुग्न, तिमीले त्यो ढुङ्गाको ढोका पार गर्नुपर्छ। प्रयास गर्ने हो?“
”अवश्य! मैले जानै पर्छ।“

सनफिसको मार्गदर्शनमा सोउन ढुङ्गाको ढोकातिर अघि बढिन्।
ती शब्दहरू ढुङ्गाको ढोकामा कुँदिएका थिए।

<”सनफिसको अन्तर्राष्ट्रिय नाम के हो?“>

ढुङ्गाको ढोका पार गरेपछि,

बाटो दुईतिर विभाजित भयो।

एउटा बाटो समुद्री लेउको गहिरो, अँध्यारो जङ्गलतिर गयो,

जबकि अर्को बाटो बलियो सिपी आकारको ताल्चाले बन्द थियो।

कुन बाटो जाने भनेर अलमलमा पर्दै,

सोउनले दोबाटोमा रहेको साइनबोर्ड पढिन्।

त्यसमा एउटा पहेली लेखिएको थियो।

<“जब जाडो आउँछ, हामी को हौं जसले नयाँ लुगा र नयाँ नाम पाउँछौँ?”>

सोउनले साइनबोर्डलाई ध्यानपूर्वक हेरिन् र आफ्नो टाउको ढल्काइन्।

“जाडोमा लुगा फेरिन्छ? यसको अर्थ के हो?”

त्यत्तिकैमा, एउटा चाँदीको छाल उनीतिर हुत्तियो।

सयौं हेरिङ माछाहरू सोउनको वरिपरि घुमे,

तिनका पुच्छरहरू फर्फराइरहेका थिए।

अगाडि रहेका लामो कान भएका हेरिङ माछाले मुस्कुराउँदै फुसफुसायो।

“सानो हेन्यो, तिमीलाई के कुराले सताइरहेको छ?”

सोउन चाँदीको बाटो हराउन्जेलसम्म लामो समय पौडिन्।
त्यसपछि अबालोन र समुद्री लेउले भरिएको एउटा गाउँ देखा पर्यो।

एउटा अबालोनले सावधानीपूर्वक आफ्नो खोलबाट टाउको बाहिर निकाल्यो।

“सोउन, हामी तिम्रो प्रतीक्षा गरिरहेका थियौँ। गुरयोङले हामीलाई भनेका थिए।”
“ठिक छ! म गुरयोङलाई भेट्न आएकी हुँ।”

“त्यसो भए तिमीले यो गाउँ पार गर्नुपर्छ।
तर तिमी यसरी नै हिँडेर जान सक्दैनौ।
समुद्रलाई साँच्चै चिन्ने मानिसहरू मात्र हाम्रो गाउँबाट जान सक्छन्।
अब, के तिमी एउटा पहेली सुल्झाउन चाहन्छौ?”
“अवश्य!”

अबालोनले छालहरूसँगै ताल मिलाएर बिस्तारै बोल्यो।

“म बाँच्नका लागि चट्टानहरूमा कसिलो गरी टाँसिन्छु।
तर हामीलाई उप्काउन कुन औजार प्रयोग गरिन्छ?”

उनी कति गहिराइमा पुगिसकेकी थिइन्?
अचानक, समुद्रका छालहरू भँवरजस्तै घुम्न थाले।

“आ!”

सोउनले माछा मार्ने जाललाई कसिलो गरी समातिन्,
तर तीव्र बहावले उनलाई बगाएर लग्यो, उनको शक्ति क्षीण हुँदै थियो।

त्यही बेला यस्तो भयो।
एउटा लामो, नरम हात उनको तर्फ सर्यो र बिस्तारै सोउनलाई अँगालो हाल्यो।
त्यो लामो कान भएको अक्टोपस थियो, जुन ढुङ्गाजस्तै लुकेर बसेको थियो।
बिस्तारै आफ्नो रातो शरीर देखाउँदै, अक्टोपसले मधुरो र दयालु स्वरमा बोल्यो।

“सानो हेन्यो, के तिमी ठीक छौ?

त्यो समुद्रको भँवर थियो जसले तिमीलाई भर्खरै निल्न लागेको थियो।”
“धेरै धेरै धन्यवाद, अक्टोपस।
यदि तिमी नभएको भए, म ठूलो समस्यामा पर्ने थिएँ।”

“साँच्चै? म पनि गुरयोङलाई छिट्टै भेट्न चाहन्छु।”
“त्यसो भए पहिले, हामीले यो भूलभुलैयाजस्तो ठाउँबाट निस्कनुपर्छ।
त्यसपछि मात्र हामी भँवर नभएको ठाउँमा पुग्न सक्छौँ।
यदि तिमी मलाई विश्वास गर्छौ भने, के तिमी मसँग आउँछौ?”

अक्टोपसले आफ्नो एउटा लामो हात सोउनतिर बढायो।

सोउन केही क्षण हिचकिचाइन्,

अनि दृढतापूर्वक अक्टोपसको नरम हात समातिन्।

“अब, कसिलो गरी समात।
गुरयोङलाई भेट्न, हामी गुफामा जानुपर्छ।
म तिमीलाई त्यहाँ लैजान्छु।”

र यसरी, हात समातेर,

ती दुवै भूलभुलैया हुँदै गुफातिर पौडिए।

अन्ततः, हामी निलो गुफामा आइपुग्यौं

जहाँ गुरयोङ बस्दथे।
गुफाभित्र, यो यति चम्किलो थियो

मानौं ताराहरू खसिरहेका छन्,

र हरेक भित्तामा शंख र कोरल टाँसिएका थिए,

जसले यसलाई रत्नजडित दरबार जस्तै भव्य बनाएको थियो।

जब सोयुन प्रवेशद्वारमा केही बेर हिचकिचाइन्,

उनको अगाडि एउटा ठूलो छाया पर्यो।
त्यो ह्वेल थियो, गुफाको संरक्षक।

"तिमी यहाँसम्म आइपुग्न धेरै मेहनत गरेकी छौ,
सानो हेन्यो। म यो गुफाको रक्षा गर्ने ह्वेल हुँ।"

ह्वेलको आवाज गहिरो र दयालु थियो।
र यो गुन्जियो।

“त्यसो भए, गुरयोङ कहाँ हुन सक्छन्?
म इच्छा पूरा गर्ने मोती लिएर आएकी छु।”

ह्वेलले मोतीलाई हेर्दै मुस्कुरायो।

“तिमी गुरयोङलाई भेट्न सक्छौ

यो गुफाको सबैभन्दा गहिरो भागमा। मलाई पछ्याऊ।”

सोयुनलाई अँध्यारो, विशाल गुफासँग अलि डर लाग्यो।

जब उनी भित्र जान हिचकिचाइरहेकी थिइन्,

छालहरू चले, र उनले कसैलाई नजिक आउँदै गरेको सुनिन्।

“तिमी यहाँ कसरी आइपुग्यौ?”

पछाडि फर्केर हेर्दा, उनले एउटा सनफिस, एउटा हेरिङ, एउटा एबालोन,

र एउटा अक्टोपसलाई आफूतिर दौडिँदै आएको देखिन्।