MUURSCHILDERINGENDORP GURYONGPO

Aan de oevers van de Guryongpo in Pohang, Gyeongsangbuk-do, woonde een schattige kleine haenyeo met de naam Soeun.

Soeun hield van dit dorp vol met de geur van de zee.

Het horen van de beukende golven deed haar hart sneller kloppen en naar de zee staren toverde een glimlach op haar gezicht.

Soeuns grootmoeder was de beroemdste haenyeo van het dorp.
Hoewel ze na haar honderdste gestopt was met duiken, had ze meer tijd met de zee doorgebracht dan wie dan ook.

Grootmoeder pakte Soeuns hand en leerde haar de namen van elk zeedier één voor één.

Grootmoeder vertelde haar altijd op deze manier verhalen over de zee. Dankzij haar raakte Soeun gemakkelijk bevriend met de zee.

Soeun stond in het hele dorp bekend als een pittig kind. Hoewel ze nog jong was, was ze niet bang voor het water en haar ogen schitterden als sterren als ze verhalen over de zee hoorde.

Maar diep in Soeuns hart was er altijd een onopgeloste nieuwsgierigheid.

Dat kwam door de legende die de dorpsoudsten vertelden op nachten dat de zeewind kalm werd en het maanlicht scheen.

"Lang geleden, op een stormachtige dag, probeerden tien draken vanuit de zee voor ons op te stijgen naar de hemel. Maar één dook terug in de oceaan en slechts negen bereikten de hemel. Daarom werd ons dorp bekend als Guryongpo, de haven van de negen draken. Nadat de draken waren opgestegen en de storm was gaan liggen, strekte zich een prachtige regenboog uit over de hemel."

De volwassenen vertelden deze legende alsof het iets was om over op te scheppen, maar voor Soeun klonk het als niets meer dan een dromerig, mysterieus verhaal.

Dus mompelde Soeun vaak in zichzelf.

Waarom dook een draak terug in de zee?
Zou daar een reden voor zijn?

Toen woedde er op een dag een hevige storm, net als die dag in de legende.
De donder bulderde en de bliksem flitste de hele nacht door.

De volgende ochtend hield de regen op. Warm zonlicht scheen door de wolken en een prachtige regenboog glinsterde over de zee.

Op het moment dat ze de regenboog zag, voerden Soeuns voetstappen haar naar de zee.

"De zee moet nu kristalhelder zijn!"
Met een trillend hart haalde ze diep adem en dook de oceaan in.

Terwijl ze door het water zwom, viel haar oog op een lichtstraal tussen de golven.

Dichterbij zwemmend zag Soeun iets vaag gloeien. Het was geen schelp of kleurrijk koraal, maar een grote, eivormige kraal.

Wat is dit? Het lijkt op een steen, maar ook op een enorme parel!' De grote kraal had een blauwachtige tint en toen hij haar vingertoppen aanraakte, stroomde er een warme energie door haar heen.

Soeuns hart bonkte wild toen ze de kraal voorzichtig in haar net stopte.

Terwijl ze het net stevig vasthield om de kraal niet te verliezen, dook ze op.

Soeun stond in het hele dorp bekend als een pittig kind.
Hoewel ze nog jong was, was ze niet bang voor het water en haar ogen schitterden als sterren als ze verhalen over de zee hoorde.

Maar diep in Soeuns hart was er altijd een onopgeloste nieuwsgierigheid.

Dat kwam door de legende die de dorpsoudsten vertelden op nachten dat de zeewind kalm werd en het maanlicht scheen.

"Lang geleden, op een stormachtige dag, probeerden tien draken vanuit de zee voor ons op te stijgen naar de hemel. Maar één dook terug in de oceaan en slechts negen bereikten de hemel. Daarom werd ons dorp Guryongpo genoemd, de haven van de negen draken. Nadat de draken waren opgestegen en de storm was gaan liggen, strekte zich een prachtige regenboog uit over de hemel."

De volwassenen vertelden deze legende vol trots, maar voor Soeun klonk het als niets meer dan een dromerig, mysterieus verhaal.

Dus mompelde Soeun vaak in zichzelf.

Waarom dook een draak terug in de zee?
Zou daar een reden voor zijn?

En toen verzamelde ze haar moed en dook de zee in!

Na het passeren van de rotspoort splitste het pad zich in tweeën. De ene leidde naar een diep, donker woud van zeewier, terwijl de andere werd geblokkeerd door een stevige schelpvormige sluis.

Soeun twijfelde welke kant hij op moest en las het bord bij de splitsing.

Er stond een raadsel op geschreven.

<"Als de winter komt, wie zijn wij dan die nieuwe kleren en nieuwe namen krijgen?">

Soeun staarde aandachtig naar het bord en hield haar hoofd schuin.

"Kleren veranderen in de winter? Wat kan dat in hemelsnaam betekenen?"

Precies op dat moment kwam er een zilverachtige golf op haar af. Honderden haringen dwarrelden om Soeun heen, hun staarten fladderden. De haring met de lange oren vooraan grijnsde en fluisterde.

"Kleine Haenyeo, wat zit je dwars?"

Soeun zwom een hele tijd tot het zilveren pad verdween.
Toen verscheen er een dorp vol abalone en zeewier.

Een zeeoor stak voorzichtig zijn kop uit zijn schelp.

"Soeun, we hebben op je gewacht. Guryong heeft het ons verteld."
"'Juist! Ik ben gekomen om Guryong te ontmoeten.""

"Dan moet je door dit dorp.
Maar je kunt er niet zomaar doorheen lopen.
Alleen mensen die de zee echt kennen kunnen door ons dorp.
Wil je nu een raadsel oplossen?"
"Natuurlijk!"

De zeeappel sprak langzaam, op de maat van de golven.

"Ik klamp me stevig vast aan rotsen om te leven.
Maar welk gereedschap wordt gebruikt om ons los te wrikken?"

Hoe diep was ze gegaan?
Plotseling begonnen de oceaangolven te kolken als een draaikolk.

"Ah!"

Soeun hield zich stevig vast aan het visnet,
maar de woeste stroming sleurde haar weg, haar kracht nam af.

Toen gebeurde het.
Een lange, zachte arm gleed naar haar toe en omhelsde Soeun zachtjes.
Het was de octopus met het lange oor, verborgen als een rots.
Langzaam onthulde de octopus zijn karmozijnrode lichaam en sprak met een lage, vriendelijke stem.

"Kleine Haenyeo, gaat het?
Dat was een kolk in de zee die je daarnet bijna opslokte."
"Heel erg bedankt, Octopus.
Als jij er niet was geweest, had ik in grote problemen gezeten."

"Echt? Ik wil Guryong ook snel zien."
"Dan moeten we eerst uit dit doolhof ontsnappen.
Alleen dan kunnen we bereiken waar er geen wervelingen zijn.
Als je me vertrouwt, ga je dan met me mee?"

De octopus strekte een van zijn lange armen uit naar Soeun.

Soeun aarzelde even en greep toen stevig de zachte octopusarm vast.

"Hou je goed vast.
Om Guryong te ontmoeten, moeten we naar de grot.
Ik breng je erheen."

En zo, elkaars handen vasthoudend, zwommen de twee door het doolhof naar de grot.

Uiteindelijk kwamen we aan bij de blauwe grot waar Guryong woonde.
Binnenin de grot was het oogverblindend alsof de sterren naar beneden stroomden, en schelpen en koraal kleefden aan elke muur, waardoor het zo prachtig was als een paleis met juwelen.

Toen Soeun even aarzelde bij de ingang, viel er een grote schaduw voor haar.
Het was de walvis, de bewaker van de grot.

Je hebt hard gewerkt om zover te komen,
kleine Haenyeo. Ik ben de walvis die deze grot bewaakt."

De stem van de walvis was diep en vriendelijk.
En hij weerklonk.

"Waar kan Guryong dan zijn?
Ik heb de wensparel meegebracht."

De walvis glimlachte en keek naar de parel.

"Je kunt Guryong ontmoeten in het diepste gedeelte van deze grot. Volg mij."

Soeun voelde zich een beetje bang voor de donkere, uitgestrekte grot.

Net toen ze aarzelde om dieper naar binnen te gaan, rimpelden de golven en hoorde ze iemand naderen.

"Hoe ben je hier gekomen?"

Ze draaide zich om en zag een zonnevis, een haring, een zeeoor en een octopus op haar afkomen.