MUURSCHILDERINGENDORP GURYONGPO

Aan de kust van Guryongpo in Pohang, provincie Noord-Gyeongsang, woonde een schattige kleine haenyeo genaamd Soeun.

Soeun hield zielsveel van dit dorp dat gevuld was met de geur van de zee.

Het horen van de beukende golven deed haar hart sneller kloppen, en staren naar de zee toverde een glimlach op haar gezicht.

De grootmoeder van Soeun was de beroemdste haenyeo van het dorp.

Hoewel ze nu meer dan honderd jaar oud is en is gestopt met duiken, heeft ze meer tijd met de zee doorgebracht dan wie dan ook.

Grootmoeder hield Soeuns hand vast en leerde haar de namen van elk zeewezen.

Grootmoeder vertelde altijd zulke verhalen over de zee. Dankzij haar raakte Soeun gemakkelijk bevriend met de oceaan.

Soeun stond in het hele dorp bekend als een levendig kind.
Hoewel ze nog jong was, was ze niet bang voor het water en haar ogen fonkelden als sterren telkens wanneer ze verhalen over de zee hoorde.

Maar diep in het hart van Soeun was er altijd een onopgeloste nieuwsgierigheid.

Dat kwam door de legende die de dorpsoudsten vertelden op avonden dat de zeebries kalm werd en het maanlicht scheen.

"Lang geleden, op een stormachtige dag, probeerden tien draken vanuit de zee voor ons naar de hemel op te stijgen.
Maar één dook terug de oceaan in en slechts negen bereikten de lucht.
Daarom kwam ons dorp bekend te staan als Guryongpo, de Haven van de Negen Draken.
Nadat de draken waren opgestegen en de storm was gaan liggen, strekte een prachtige regenboog zich uit over de lucht."

De volwassenen vertelden deze legende alsof het iets was om over op te scheppen, maar voor Soeun klonk het als niets meer dan een droomachtig, mysterieus verhaal.

Dus mompelde Soeun vaak in zichzelf.

‘Waarom dook één draak terug de zee in?
Zou daar een reden voor zijn?’

Toen woedde er op een dag een hevige storm, net als op de dag uit de legende.
De donder bulderde en de bliksem flitste de hele nacht door.

De volgende ochtend stopte de regen. Warm zonlicht gluurde door de wolken en een prachtige regenboog glinsterde over de zee.

Op het moment dat ze de regenboog zag, droegen Soeuns voetstappen haar naar de zee.

“De zee moet nu kristalhelder zijn!”
Met een fladderend hart haalde ze diep adem en dook de oceaan in.

Terwijl ze door het water zwom, viel een lichtstraal haar op tussen de golven.

Toen ze dichterbij zwom, zag Soeun iets zwakjes gloeien.
Het was geen schelp of kleurrijk koraal, maar een grote, eivormige kraal.

Wat is dit? Het ziet eruit als een steen, maar ook als een enorme parel!'
De grote kraal had een blauwachtige tint en toen ze haar vingertoppen aanraakte, stroomde er een warme energie door haar heen.

Terwijl ze de kraal voorzichtig in haar net legde, bonkte Soeuns hart wild.

Ze hield het net stevig vast om de kraal niet te verliezen en kwam boven water.

Soeun stond in het hele dorp bekend

als een levendig kind.
Hoewel ze nog jong was, was ze niet bang voor het water,
en haar ogen fonkelden als sterren

wanneer ze verhalen over de zee hoorde.

Maar diep in Soeuns hart
was er altijd een onopgeloste nieuwsgierigheid.

Op nachten dat de zeebries kalm werd

en het maanlicht scheen,
was dat vanwege de legende die de dorpsoudsten

samenkwamen om te vertellen.

"Lang geleden, op een stormachtige dag, probeerden tien draken
vanaf de zee voor ons naar de hemel op te stijgen.
Maar één dook terug de zee in,
en slechts negen stegen op naar de hemel.
Daarom werd het dorp

Nine Dragons Port, Guryongpo genoemd.
Nadat de draken waren opgestegen en de storm was gaan liggen,
boog een prachtige regenboog zich over de lucht."

De volwassenen vertelden die legende

alsof het iets was om trots op te zijn,
maar voor Soeun klonk het als niets meer dan

een droomachtig en mysterieus verhaal.

Dus mompelde Soeun vaak in zichzelf.

‘Waarom dook één draak terug de zee in?
Zou daar een reden voor zijn?’

En toen, haar moed verzamelend, dook ze de zee in!

De eerste die Soeun benaderde was een maanvis.

Terwijl hij zijn brede, platte lichaam wiegde en rustig ronddreef, opende de maanvis langzaam zijn mond, als een wijze van de zee.

“Hallo, kleine Haenyeo?”
“Oh, het is een maanvis.”

“Guryong vertelde me in een droom dat ik je moest helpen, dus kwam ik naar de oppervlakte.”
“Ik moet Guryong ook ontmoeten. Kun je me helpen?”

De maanvis knipperde met zijn grote ogen en knikte.

"Wij zeevrienden kunnen mensen niet zomaar helpen. Alleen als je de oplost die wij je geven, kunnen we je helpen. Om Guryong te bereiken, moet je door die rotspoort gaan. Wil je het proberen?"
”Natuurlijk! Ik moet absoluut gaan.“

Soeun benaderde de rotspoort, geleid door de maanvis.
Deze woorden waren in de rotspoort gekerfd.

<”Wat is de internationale naam van de maanvis?“>

Nadat ze door de rotspoort was gegaan,

splitste het pad zich in tweeën.

Het ene leidde naar een diep, donker zeewierbos,

terwijl het andere werd geblokkeerd door een stevig slot in de vorm van een schelp.

Twijfelend over welke kant ze op moest gaan,

las Soeun het bord bij de splitsing.

Er stond een raadsel op geschreven.

<“Wanneer de winter komt, wie zijn wij die nieuwe kleren en nieuwe namen krijgen?”>

Soeun staarde aandachtig naar het bord en hield haar hoofd schuin.

“Veranderen kleren in de winter? Wat betekent dat in vredesnaam?”

Net op dat moment kwam er een zilverachtige golf op haar afgestormd.

Honderden haringen zwermden rond Soeun,

terwijl hun staarten flapperden.

De haring met de lange oren vooraan grijnsde en fluisterde.

“Kleine Haenyeo, wat kwelt jou?”

Soeun zwom lange tijd totdat het zilveren pad verdween.
Toen verscheen er een dorp vol abalone en zeewier.

Eén abalone stak voorzichtig zijn kop uit zijn schelp.

“Soeun, we hebben op je gewacht. Guryong heeft het ons verteld.”
“Klopt! Ik kwam om Guryong te ontmoeten.’”

“Dan moet je door dit dorp reizen.
Maar je kunt er niet zomaar doorheen lopen.
Alleen mensen die de zee echt kennen, kunnen door ons dorp passeren.
Wil je nu een raadsel oplossen?”
“Natuurlijk!”

De abalone sprak langzaam, in het ritme van de golven.

“Ik klem me stevig vast aan rotsen om te overleven.
Maar welk gereedschap wordt gebruikt om ons los te wrikken?”

Hoe diep was ze gegaan?
Plotseling begonnen de oceaangolven te kolken als een draaikolk.

“Ah!”

Soeun hield zich stevig vast aan het visnet,
maar de hevige stroming sleurde haar mee, terwijl haar kracht afnam.

Dat was toen het gebeurde.
Een lange, zachte arm gleed naar haar toe en omhelsde Soeun teder.
Het was de langoor-octopus, die zich als een rots verborgen hield.
Terwijl hij langzaam zijn karmozijnrode lichaam liet zien, sprak de octopus met een lage, vriendelijke stem.

“Kleine Haenyeo, gaat het?

Dat was een draaikolk in de zee die je zojuist bijna had verzwolgen.”
“Dank je wel, Octopus.
Als jij er niet was geweest, was ik in grote problemen gekomen.”

“Echt? Ik wil Guryong ook snel zien.”
“Dan moeten we eerst ontsnappen aan deze doolhofachtige plek.
Alleen dan kunnen we bereiken waar geen draaikolken zijn.
Als je me vertrouwt, ga je dan met me mee?”

De octopus stak een van zijn lange armen uit naar Soeun.

Soeun aarzelde even,

en greep toen stevig de zachte arm van de octopus vast.

“Houd je nu goed vast.
Om Guryong te ontmoeten, moeten we naar de grot.
Ik breng je daarheen.”

En zo, elkaars hand vasthoudend,

zwommen de twee door het doolhof richting de grot.

Eindelijk kwamen we aan bij de blauwe grot

waar Guryong woonde.
Binnen in de grot was het oogverblindend

alsof er sterren naar beneden stroomden,

en schelpen en koraal kleefden aan elke muur,

waardoor het zo prachtig was als een paleis van juwelen.

Toen Soeun even aarzelde bij de ingang,

viel er een grote schaduw voor haar.
Het was de walvis, de bewaker van de grot.

"Je hebt hard gewerkt om zo ver te komen,
kleine Haenyeo. Ik ben de walvis die deze grot bewaakt."

De stem van de walvis was diep en vriendelijk.
En het resoneerde.

“Waar zou Guryong dan kunnen zijn?
Ik heb de wensvervullende parel meegebracht.”

De walvis glimlachte terwijl hij naar de parel keek.

“Je kunt Guryong ontmoeten

in het diepste deel van deze grot. Volg mij.”

Soeun voelde zich een beetje bang voor de donkere, uitgestrekte grot.

Net toen ze aarzelde om dieper naar binnen te gaan,

rimpelden de golven en hoorde ze iemand naderen.

“Hoe ben je hier gekomen?”

Toen ze zich omdraaide, zag ze een maanvis, een haring,

een abalone en een octopus op haar afstormen.