WIOSKA MURALI GURYONGPO

Na wybrzeżu Guryongpo w Pohang, w prowincji Gyeongsang Północny, mieszkała urocza mała haenyeo o imieniu Soeun.

Soeun bardzo kochała tę wioskę wypełnioną zapachem morza.

Słuchanie rozbijających się fal sprawiało, że jej serce biło szybciej, a wpatrywanie się w morze wywoływało uśmiech na jej twarzy.

Babcia Soeun była najsłynniejszą haenyeo w wiosce.

Choć ma teraz ponad sto lat i przestała nurkować, spędziła z morzem więcej czasu niż ktokolwiek inny.

Babcia trzymała Soeun za rękę i uczyła ją nazw każdego morskiego stworzenia.

Babcia zawsze opowiadała takie historie o morzu. Dzięki niej Soeun łatwo zaprzyjaźniła się z oceanem.

Soeun była znana w całej wiosce jako pełne życia dziecko.
Mimo że była jeszcze młoda, nie bała się wody, a jej oczy błyszczały jak gwiazdy, ilekroć słyszała opowieści o morzu.

Jednak głęboko w sercu Soeun zawsze kryła się nierozwiązana ciekawość.

Było to spowodowane legendą, którą starszyzna wioski opowiadała w noce, gdy morska bryza cichła, a księżyc świecił jasno.

„Dawno temu, w burzowy dzień, dziesięć smoków próbowało wznieść się do nieba z morza przed nami.
Ale jeden zanurkował z powrotem do oceanu i tylko dziewięć dotarło do nieba.
Dlatego nasza wioska stała się znana jako Guryongpo, Port Dziewięciu Smoków.
Po tym, jak smoki wzleciały, a burza ucichła, na niebie rozciągnęła się piękna tęcza”.

Dorośli opowiadali tę legendę, jakby była powodem do dumy, ale dla Soeun brzmiała ona jak senna, tajemnicza opowieść.

Więc Soeun często mruczała do siebie.

„Dlaczego jeden smok zanurkował z powrotem do morza?
Czy mógł być ku temu jakiś powód?”

Pewnego dnia rozpętała się gwałtowna burza, dokładnie taka jak w legendzie.
Grzmoty huczały, a błyskawice rozświetlały niebo przez całą noc.

Następnego ranka deszcz ustał. Ciepłe światło słoneczne przebiło się przez chmury, a nad morzem zamigotała piękna tęcza.

W chwili, gdy zobaczyła tęczę, kroki Soeun poniosły ją w stronę morza.

„Morze musi być teraz krystalicznie czyste!”
Z bijącym sercem wzięła głęboki oddech i zanurkowała w ocean.

Płynąc przez wodę, promień światła przykuł jej uwagę między falami.

Podpływając bliżej, Soeun zobaczyła coś słabo świecącego.
To nie była muszla ani kolorowy koral, lecz duży, jajowaty paciorek.

Co to jest? Wygląda jak kamień, a jednocześnie jak ogromna perła!”
Duży paciorek miał niebieskawy odcień, a gdy dotknął jej opuszków palców, przepłynęła przez nią ciepła energia.

Ostrożnie wkładając paciorek do swojej sieci, Soeun czuła, jak jej serce bije gwałtownie.

Trzymając mocno sieć, by nie zgubić paciorka, wypłynęła na powierzchnię.

Soeun była znana w całej wiosce

jako pełne życia dziecko.
Choć wciąż młoda, nie bała się wody,
a jej oczy błyszczały jak gwiazdy,

ilekroć słyszała opowieści o morzu.

Lecz głęboko w sercu Soeun
zawsze kryła się nierozwiązana ciekawość.

W noce, gdy morska bryza cichła

i świecił księżyc,
działo się tak za sprawą legendy, którą starszyzna wioski

zbierała się, by opowiedzieć.

"Dawno temu, w burzowy dzień, dziesięć smoków
próbowało wznieść się do niebios z morza przed nami.
Lecz jeden zanurkował z powrotem do morza,
a tylko dziewięć wzniosło się do niebios.
Dlatego wioskę zaczęto nazywać

Portem Dziewięciu Smoków, Guryongpo.
Po tym, jak smoki się wzniosły, a burza ucichła,
piękna tęcza wygięła się na niebie."

Dorośli opowiadali tę legendę

tak, jakby była powodem do dumy,
lecz dla Soeun brzmiała ona jedynie jak

senna i tajemnicza opowieść.

Więc Soeun często mruczała do siebie.

„Dlaczego jeden smok zanurkował z powrotem do morza?
Czy mógł być ku temu powód?”

A potem, zbierając odwagę, zanurkowała w morze!

Pierwsza do Soeun podpłynęła samogłów.

Kołysząc swoim szerokim, płaskim ciałem, gdy dryfował niespiesznie, samogłów otworzył powoli pysk, niczym mędrca morza.

„Witaj, mała Haenyeo?”
„O, to samogłów”.

„Guryong powiedział mi we śnie, żebym ci pomógł, więc wypłynąłem na powierzchnię”.
„Ja też muszę spotkać się z Guryongiem. Czy możesz mi pomóc?”

Samogłów zamrugał swoimi wielkimi oczami i skinął głową.

„My, morscy przyjaciele, nie możemy tak po prostu pomagać ludziom. Tylko jeśli rozwiążesz zagadkę, którą ci zadamy, będziemy mogli ci pomóc. Aby dotrzeć do Guryonga, musisz przejść przez tę skalną bramę. Chcesz spróbować?”
„Oczywiście! Muszę tam koniecznie dotrzeć”.

Soeun podeszła do skalnej bramy, prowadzona przez samogłowa.
Na skalnej bramie wyryte były te słowa.

<”Jaka jest międzynarodowa nazwa samogłowa?”>

Po przejściu przez skalną bramę,

ścieżka rozdzieliła się na dwie.

Jedna prowadziła do głębokiego, ciemnego lasu wodorostów,

podczas gdy druga była zablokowana solidną kłódką w kształcie małży.

Wahając się, którą drogę wybrać,

Soeun przeczytała znak na rozwidleniu.

Napisana była na nim zagadka.

<„Kiedy nadchodzi zima, kim jesteśmy, że zyskujemy nowe ubrania i nowe imiona?”>

Soeun wpatrywała się uważnie w znak i przechyliła głowę.

„Ubrania zmieniają się zimą? Co to u licha znaczy?”

Właśnie wtedy srebrzysta fala popędziła w jej stronę.

Setki śledzi wirowały wokół Soeun,

machając ogonami.

Śledź z długimi uszami z przodu uśmiechnął się i szepnął.

„Mała Haenyeo, co cię trapi?”

Soeun płynęła przez długi czas, aż srebrzysta ścieżka zniknęła.
Wtedy pojawiła się wioska pełna uchowców i wodorostów.

Jeden uchowiec ostrożnie wychylił głowę ze swojej muszli.

„Soeun, czekaliśmy na ciebie. Guryong nam powiedział”.
„Zgadza się! Przyszłam spotkać się z Guryongiem”.

„W takim razie musisz przejść przez tę wioskę.
Ale nie możesz po prostu przez nią przejść.
Tylko ludzie, którzy naprawdę znają morze, mogą przejść przez naszą wioskę.
A teraz, czy chcesz rozwiązać zagadkę?”
„Oczywiście!”

Uchowiec mówił powoli, w rytm fal.

„Przywieram mocno do skał, aby żyć.
Ale jakie narzędzie jest używane, aby nas oderwać?”

Jak głęboko zaszła?
Nagle fale oceanu zaczęły wirować niczym w wirze.

„Ach!”

Soeun mocno uczepiła się sieci rybackiej,
ale gwałtowny prąd porwał ją, a jej siły słabły.

Wtedy to się stało.
Długie, miękkie ramię przesunęło się w jej stronę i delikatnie objęło Soeun.
To była ośmiornica długoucha, ukrywająca się niczym skała.
Powoli odsłaniając swoje szkarłatne ciało, ośmiornica przemówiła niskim, łagodnym głosem.

„Mała Haenyeo, wszystko w porządku?

To był wir morski, który przed chwilą prawie cię pochłonął”.
„Dziękuję ci bardzo, Ośmiornico.
Gdyby nie ty, byłabym w wielkich tarapatach”.

„Naprawdę? Ja też chcę szybko zobaczyć Guryong”.
„W takim razie najpierw musimy uciec z tego labiryntu.
Dopiero wtedy dotrzemy tam, gdzie nie ma wirów.
Jeśli mi ufasz, pójdziesz ze mną?”

Ośmiornica wyciągnęła jedno ze swoich długich ramion w stronę Soeun.

Soeun zawahała się przez chwilę,

a potem mocno chwyciła miękkie ramię ośmiornicy.

„Teraz trzymaj się mocno.
Aby spotkać Guryong, musimy udać się do jaskini.
Zabiorę cię tam”.

I tak, trzymając się za ręce,

oboje płynęli przez labirynt w stronę jaskini.

W końcu dotarliśmy do niebieskiej jaskini

w której mieszkał Guryong.
Wewnątrz jaskini było olśniewająco

jakby sypały się gwiazdy,

a muszle i koralowce przylegały do każdej ściany,

czyniąc ją wspaniałą niczym pałac z klejnotów.

Gdy Soeun zawahała się na chwilę przy wejściu,

przed nią padł wielki cień.
To był wieloryb, strażnik jaskini.

"Ciężko pracowałaś, by dotrzeć tak daleko,
mała Haenyeo. Jestem wielorybem, który strzeże tej jaskini."

Głos wieloryba był głęboki i łagodny.
I rozbrzmiewał echem.

„W takim razie, gdzie może być Guryong?
Przyniosłam perłę spełniającą życzenia.”

Wieloryb uśmiechnął się, patrząc na perłę.

„Możesz spotkać Guryonga

w najgłębszej części tej jaskini. Chodź za mną.”

Soeun poczuła lekki strach przed ciemną, ogromną jaskinią.

Właśnie gdy zawahała się, by wejść głębiej,

fale zafalowały i usłyszała, że ktoś się zbliża.

„Jak się tu dostałaś?”

Odwracając się, zobaczyła samogłowa, śledzia,

uchowca i ośmiornicę pędzących w jej stronę.