WIOSKA MURALI GURYONGPO

Na brzegu Guryongpo w Pohang, Gyeongsangbuk-do, mieszkała urocza mała haenyeo o imieniu Soeun.

Soeun uwielbiała tę wioskę wypełnioną zapachem morza.

Słysząc rozbijające się fale, jej serce trzepotało, a patrzenie na morze wywoływało uśmiech na jej twarzy.

Babcia Soeun była najsłynniejszą haenyeo w wiosce.
Chociaż przestała nurkować po ukończeniu stu lat, spędziła z morzem więcej czasu niż ktokolwiek inny.

Babcia brała Soeun za rękę i uczyła ją po kolei nazw wszystkich morskich stworzeń.

Babcia zawsze opowiadała jej historie o morzu w ten sposób. Dzięki niej Soeun z łatwością zaprzyjaźniła się z morzem.

Soeun była znana w całej wiosce jako żywiołowe dziecko. Choć była jeszcze mała, nie bała się wody, a jej oczy błyszczały jak gwiazdy, gdy tylko słyszała opowieści o morzu.

Jednak w głębi serca Soeun zawsze tkwiła nierozwiązana ciekawość.

To z powodu legendy, którą starszyzna wioski opowiadała w noce, gdy morska bryza stawała się spokojna, a księżyc świecił.

"Dawno temu, w burzliwy dzień, dziesięć smoków próbowało wznieść się do nieba z morza przed nami. Ale jeden z nich wpadł z powrotem do oceanu i tylko dziewięć dotarło do nieba. Dlatego nasza wioska stała się znana jako Guryongpo, Port Dziewięciu Smoków. Gdy smoki wzbiły się w powietrze, a burza ustąpiła, na niebie pojawiła się piękna tęcza".

Dorośli opowiadali tę legendę, jakby to było coś, czym można się pochwalić, ale dla Soeun brzmiało to jak nic więcej niż senna, tajemnicza opowieść.

Więc Soeun często mruczała do siebie.

"Dlaczego jeden smok zanurkował z powrotem do morza?
Czy może być jakiś powód?

Pewnego dnia rozszalała się gwałtowna burza, tak jak w legendzie.
Grzmoty ryczały, a błyskawice błyskały przez całą noc.

Następnego ranka deszcz ustał. Ciepłe promienie słońca przebiły się przez chmury, a nad morzem rozbłysła piękna tęcza.

Gdy tylko zobaczyła tęczę, kroki Soeun poniosły ją w stronę morza.

"Morze musi być teraz krystalicznie czyste!"
Z trzepoczącym sercem wzięła głęboki oddech i zanurzyła się w oceanie.

Gdy płynęła przez wodę, między falami jej wzrok przykuł promień światła.

Podpływając bliżej, Soeun zobaczyła coś słabo świecącego. Nie była to muszla ani kolorowy koral, ale duży koral w kształcie jajka.

Co to jest? Wygląda jak kamień, a jednocześnie jak ogromna perła! Duży koralik miał niebieskawy odcień, a gdy dotknął opuszków jej palców, przepłynęła przez nią ciepła energia.

Ostrożnie umieściła koralik w swojej sieci, a serce Soeun zaczęło bić jak oszalałe.

Trzymając mocno sieć, by nie zgubić koralika, wypłynęła na powierzchnię.

Soeun była znana w całej wiosce jako żywiołowe dziecko.
Choć była jeszcze mała, nie bała się wody, a jej oczy błyszczały jak gwiazdy, gdy tylko słyszała opowieści o morzu.

Jednak w głębi serca Soeun zawsze tkwiła nierozwiązana ciekawość.

To z powodu legendy, którą starszyzna wioski opowiadała w noce, gdy morska bryza stawała się spokojna, a księżyc świecił.

"Dawno temu, w burzliwy dzień, dziesięć smoków próbowało wznieść się do nieba z morza przed nami. Ale jeden z nich wpadł z powrotem do oceanu i tylko dziewięć dotarło do nieba. Dlatego nasza wioska została nazwana Guryongpo, Portem Dziewięciu Smoków. Gdy smoki wzbiły się w powietrze, a burza ustąpiła, na niebie pojawiła się piękna tęcza".

Dorośli opowiadali tę legendę z dumą, ale dla Soeun brzmiała ona jak nic więcej niż senna, tajemnicza opowieść.

Więc Soeun często mruczała do siebie.

"Dlaczego jeden smok zanurkował z powrotem do morza?
Czy może być jakiś powód?

A potem, zbierając się na odwagę, zanurzyła się w morzu!

Po przejściu przez skalną bramę ścieżka rozdzieliła się na dwie części. Jedna prowadziła do głębokiego, ciemnego lasu wodorostów, podczas gdy druga była zablokowana przez solidną śluzę w kształcie małży.

Wahając się, w którą stronę pójść, Soeun przeczytał znak na rozwidleniu.

Była na nim napisana zagadka.

<"Kiedy nadchodzi zima, kim jesteśmy my, którzy zyskujemy nowe ubrania i nowe imiona?">.

Soeun wpatrywała się w znak i przechyliła głowę.

"Ubrania zmieniają się zimą? Co to u licha może znaczyć?"

Właśnie wtedy srebrzysta fala popędziła w jej stronę. Setki śledzi wirowały wokół Soeun, a ich ogony trzepotały. Śledź z długimi uszami z przodu uśmiechnął się i wyszeptał.

"Mała Haenyeo, co cię trapi?"

Soeun pływał przez długi czas, aż srebrna ścieżka zniknęła.
Wtedy pojawiła się wioska pełna abalone i wodorostów.

Jeden abalone ostrożnie wychylił głowę z muszli.

"Soeun, czekaliśmy na ciebie. Guryong nam powiedział."
"Tak! Przyszedłem spotkać się z Guryongiem."

"Więc musisz przejść przez tę wioskę.
Ale nie możesz po prostu przejść.
Tylko ludzie, którzy naprawdę znają morze, mogą przejść przez naszą wioskę.
A teraz, chcesz rozwiązać zagadkę?"
"Oczywiście!"

Abalone mówił powoli, w rytm fal.

"Trzymam się mocno skał, by przeżyć.
Ale jakiego narzędzia używa się, by nas oderwać?"

Jak głęboko się zanurzyła?
Nagle fale oceanu zaczęły wirować jak wir.

"Ach!"

Soeun kurczowo trzymała się sieci rybackiej,
ale gwałtowny prąd porwał ją, a jej siły osłabły.

Wtedy to się stało.
Długie, miękkie ramię przysunęło się do niej i delikatnie objęło Soeun.
To była długoucha ośmiornica, ukrywająca się jak skała.
Powoli odsłaniając swoje szkarłatne ciało, ośmiornica przemówiła niskim, uprzejmym głosem.

"Mała Haenyeo, wszystko w porządku?
To było zawirowanie w morzu, które przed chwilą prawie cię pochłonęło".
"Bardzo ci dziękuję, ośmiornico.
Gdyby nie ty, byłbym w poważnych tarapatach".

"Naprawdę? Ja też chcę szybko zobaczyć Guryonga.
"Najpierw musimy uciec z tego miejsca przypominającego labirynt.
Tylko wtedy dotrzemy tam, gdzie nie ma wirów.
Jeśli mi ufasz, pójdziesz ze mną?"

Ośmiornica wyciągnęła jedno ze swoich długich ramion w stronę Soeun.

Soeun zawahała się przez chwilę, po czym mocno chwyciła miękkie ramię ośmiornicy.

"Teraz trzymaj się mocno.
Aby spotkać Guryonga, musimy udać się do jaskini.
Zabiorę cię tam."

I tak, trzymając się za ręce, obaj popłynęli przez labirynt w kierunku jaskini.

W końcu dotarliśmy do niebieskiej jaskini, w której mieszkał Guryong.
Wewnątrz jaskini było olśniewająco, jakby spadały gwiazdy, a muszle i koralowce przylegały do każdej ściany, czyniąc ją tak wspaniałą, jak pałac wysadzany klejnotami.

Gdy Soeun zawahała się przed wejściem, pojawił się przed nią wielki cień.
Był to wieloryb, strażnik jaskini.

Ciężko pracowałaś, aby dojść tak daleko,
mała Haenyeo. Jestem wielorybem, który strzeże tej jaskini".

Głos wieloryba był głęboki i miły.
I rozbrzmiewał.

"Więc gdzie może być Guryong?
Przyniosłem perłę spełniającą życzenia".

Wieloryb uśmiechnął się, patrząc na perłę.

"Możesz spotkać Guryonga w najgłębszej części tej jaskini. Chodź za mną."

Soeun poczuł strach przed ciemną, rozległą jaskinią.

Gdy wahała się, czy wejść głębiej, fale zafalowały i usłyszała, że ktoś się zbliża.

"Jak się tu dostałaś?"

Odwróciwszy się, zobaczyła sunfish, śledzia, abalone i ośmiornicę pędzące w jej stronę.