หมู่บ้านภาพวาดฝาผนังกูรยงโพ

ณ ชายฝั่งคูรยงโพในเมืองโพฮัง จังหวัดคยองซังเหนือ มีแฮนยอตัวน้อยน่ารักคนหนึ่งชื่อโซอึน

โซอึนรักหมู่บ้านแห่งนี้ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของทะเลอย่างสุดหัวใจ

การได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้หัวใจของเธอเต้นรัว และการได้จ้องมองทะเลก็ทำให้เธอยิ้มออกมาได้

คุณยายของโซอึนเป็นแฮนยอที่มีชื่อเสียงที่สุดในหมู่บ้าน

แม้ว่าตอนนี้ท่านจะมีอายุมากกว่าร้อยปีและเลิกดำน้ำไปแล้ว แต่ท่านก็ใช้เวลาอยู่กับทะเลมากกว่าใครๆ

คุณยายกุมมือโซอึนและสอนชื่อของสัตว์ทะเลแต่ละชนิดให้เธอ

คุณยายมักจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับทะเลแบบนี้เสมอ ขอบคุณท่านที่ทำให้โซอึนกลายเป็นเพื่อนกับมหาสมุทรได้อย่างง่ายดาย

โซอึนเป็นที่รู้จักไปทั่วหมู่บ้านว่าเป็นเด็กที่มีชีวิตชีวา
แม้ว่าเธอยังเด็ก แต่เธอก็ไม่กลัวน้ำ และดวงตาของเธอมักจะเปล่งประกายราวกับดวงดาวทุกครั้งที่ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับทะเล

แต่ลึกๆ ในใจของโซอึนกลับมีความสงสัยที่ยังหาคำตอบไม่ได้อยู่เสมอ

นั่นเป็นเพราะตำนานที่เหล่าผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านมักจะมารวมตัวกันเล่าในคืนที่ลมทะเลสงบและแสงจันทร์ส่องสว่าง

"นานมาแล้ว ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ มังกรสิบตัวพยายามจะขึ้นสู่สรวงสวรรค์จากทะเลเบื้องหน้าเรา
แต่ตัวหนึ่งกลับตกลงสู่มหาสมุทร และมีเพียงเก้าตัวเท่านั้นที่ไปถึงท้องฟ้า
นั่นคือเหตุผลที่หมู่บ้านของเรากลายเป็นที่รู้จักในชื่อ คูรยองโพ ท่าเรือแห่งมังกรเก้าตัว
หลังจากมังกรขึ้นสู่สวรรค์และพายุสงบลง สายรุ้งที่สวยงามก็ทอดตัวพาดผ่านท้องฟ้า"

ผู้ใหญ่เล่าตำนานนี้ราวกับเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ แต่สำหรับโซอึน มันฟังดูไม่ต่างอะไรกับเรื่องเล่าที่ลึกลับและเหมือนฝัน

ดังนั้นโซอึนมักจะพึมพำกับตัวเองบ่อยๆ

‘ทำไมมังกรตัวหนึ่งถึงดำดิ่งกลับลงไปในทะเลนะ?
จะมีเหตุผลอะไรหรือเปล่า?’

แล้ววันหนึ่ง พายุที่รุนแรงก็โหมกระหน่ำเหมือนกับวันที่อยู่ในตำนาน
ฟ้าร้องคำรามและฟ้าแลบตลอดทั้งคืน

เช้าวันต่อมา ฝนหยุดตก แสงแดดอันอบอุ่นส่องผ่านก้อนเมฆ และสายรุ้งที่สวยงามก็ส่องประกายเหนือทะเล

ทันทีที่เห็นสายรุ้ง ฝีเท้าของโซอึนก็พาเธอตรงไปยังทะเล

“ทะเลต้องใสราวกับคริสตัลในตอนนี้แน่ๆ!”
ด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วดำดิ่งลงสู่มหาสมุทร

ขณะที่เธอว่ายน้ำผ่านผืนน้ำ แสงสว่างสายหนึ่งก็สะดุดตาเธอระหว่างคลื่น

เมื่อว่ายเข้าไปใกล้ โซอึนก็เห็นบางสิ่งที่กำลังเรืองแสงจางๆ
มันไม่ใช่เปลือกหอยหรือปะการังหลากสี แต่เป็นลูกปัดขนาดใหญ่รูปทรงไข่

นี่มันอะไรกัน? มันดูเหมือนหิน แต่ก็ดูเหมือนไข่มุกเม็ดใหญ่ด้วย!
ลูกปัดเม็ดใหญ่นั้นมีสีอมฟ้า และเมื่อมันสัมผัสกับปลายนิ้วของเธอ พลังงานที่อบอุ่นก็ไหลผ่านตัวเธอ

โซอึนค่อยๆ วางลูกปัดลงในตาข่ายของเธอ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

เธอถือตาข่ายไว้แน่นเพื่อไม่ให้ลูกปัดหล่นหาย แล้วเธอก็โผล่ขึ้นเหนือน้ำ

โซอึนเป็นที่รู้จักไปทั่วหมู่บ้าน

ในฐานะเด็กที่มีชีวิตชีวา
แม้จะยังเด็ก แต่เธอก็ไม่กลัวน้ำ
และดวงตาของเธอมักจะเปล่งประกายราวกับดวงดาว

ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับทะเล

แต่ลึกลงไปในใจของโซอึน
มีความสงสัยที่ยังไม่ได้รับคำตอบอยู่เสมอ

ในคืนที่ลมทะเลสงบลง

และแสงจันทร์ส่องสว่าง
นั่นเป็นเพราะตำนานที่เหล่าผู้เฒ่าในหมู่บ้าน

มารวมตัวกันเล่าขาน

"นานมาแล้ว ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ มังกรสิบตัว
พยายามจะขึ้นสู่สวรรค์จากทะเลเบื้องหน้าเรา
แต่มังกรตัวหนึ่งกลับดำดิ่งลงสู่ทะเล
และมีเพียงเก้าตัวเท่านั้นที่ขึ้นสู่สวรรค์
นั่นคือเหตุผลที่หมู่บ้านแห่งนี้ถูกเรียกว่า

ท่าเรือมังกรเก้าตัว หรือคูรยงโพ
หลังจากมังกรขึ้นสู่สวรรค์และพายุสงบลง
สายรุ้งที่สวยงามก็โค้งผ่านท้องฟ้า"

ผู้ใหญ่เล่าตำนานนั้น

ราวกับว่าเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ
แต่สำหรับโซอึน มันฟังดูไม่ต่างอะไรกับ

เรื่องราวที่ชวนฝันและลึกลับ

ดังนั้นโซอึนมักจะพึมพำกับตัวเอง

‘ทำไมมังกรตัวหนึ่งถึงดำดิ่งกลับลงไปในทะเลนะ?
จะมีเหตุผลอะไรหรือเปล่า?’

จากนั้น เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วดำดิ่งลงสู่ทะเล!

ตัวแรกที่เข้ามาหาโซอึนคือปลาแสงอาทิตย์

ปลาแสงอาทิตย์แกว่งลำตัวที่กว้างและแบนไปมาขณะลอยตัวอย่างสบายๆ มันค่อยๆ อ้าปากช้าๆ ราวกับเป็นปราชญ์แห่งท้องทะเล

“สวัสดี แม่สาวแฮนยอตัวน้อย?”
“โอ้ ปลาแสงอาทิตย์นี่นา”

“กูรยองบอกฉันในฝันว่าให้มาช่วยเธอ ฉันเลยขึ้นมาที่ผิวน้ำ”
“ฉันก็ต้องไปพบกูรยองเหมือนกัน คุณช่วยฉันได้ไหม?”

ปลาแสงอาทิตย์กะพริบตาโตๆ ของมันแล้วพยักหน้า

“พวกเราเหล่าเพื่อนแห่งท้องทะเลจะช่วยมนุษย์เฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ เราจะช่วยเธอได้ก็ต่อเมื่อเธอไขปริศนาที่เราให้ได้เท่านั้น หากอยากไปหากูรยอง เธอต้องผ่านประตูหินบานนั้นไปให้ได้ ลองดูไหมล่ะ?”
“แน่นอน! ฉันต้องไปให้ได้”

โซอึนเดินเข้าไปใกล้ประตูหินโดยมีปลาแสงอาทิตย์นำทาง
มีข้อความเหล่านี้สลักอยู่บนประตูหิน

<”ชื่อสากลของปลาแสงอาทิตย์คืออะไร?”>

หลังจากผ่านประตูหินเข้าไป

ทางก็แยกออกเป็นสองทาง

ทางหนึ่งนำไปสู่ป่าสาหร่ายที่ลึกและมืดมิด

ในขณะที่อีกทางถูกปิดกั้นด้วยแม่กุญแจรูปหอยที่แข็งแรง

โซอึนลังเลว่าจะไปทางไหนดี

จึงอ่านป้ายที่ทางแยกนั้น

บนป้ายเขียนไว้ว่าเป็นปริศนาคำทาย

<“เมื่อฤดูหนาวมาถึง พวกเราคือใครที่ได้รับเสื้อผ้าใหม่และชื่อใหม่?”>

โซอึนจ้องมองป้ายอย่างตั้งใจและเอียงคอ

“เสื้อผ้าเปลี่ยนในฤดูหนาวเหรอ? นั่นหมายความว่ายังไงกันนะ?”

ทันใดนั้น คลื่นสีเงินก็พุ่งเข้ามาหาเธอ

ปลาเฮอริ่งหลายร้อยตัวหมุนวนรอบตัวโซอึน

หางของพวกมันพัดโบกไปมา

ปลาเฮอริ่งที่มีหูยาวตัวที่อยู่ข้างหน้ายิ้มกว้างแล้วกระซิบ

“แฮนยอตัวน้อย เจ้ามีเรื่องอะไรให้กังวลหรือ?”

โซอึนว่ายน้ำเป็นเวลานานจนกระทั่งเส้นทางสีเงินหายไป
จากนั้นหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยหอยเป๋าฮื้อและสาหร่ายก็ปรากฏขึ้น

หอยเป๋าฮื้อตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาจากเปลือกอย่างระมัดระวัง

“โซอึน พวกเรารอคุณอยู่ กูรยองบอกพวกเราไว้”
“จริงด้วย! ฉันมาเพื่อพบกูรยอง”

“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องผ่านหมู่บ้านนี้ไป
แต่คุณจะเดินผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้
มีเพียงมนุษย์ที่รู้จักทะเลอย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะผ่านหมู่บ้านของเราไปได้
เอาล่ะ สนใจจะไขปริศนาไหม?”
“แน่นอน!”

หอยเป๋าฮื้อพูดอย่างช้าๆ ให้เข้ากับจังหวะของคลื่น

“ฉันเกาะโขดหินแน่นเพื่อมีชีวิตอยู่
แต่เครื่องมืออะไรที่ใช้สำหรับงัดพวกเราออกไป?”

เธอลงไปลึกแค่ไหนแล้วนะ?
ทันใดนั้น คลื่นทะเลก็เริ่มหมุนวนราวกับวังน้ำวน

“อ๊ะ!”

โซอึนเกาะตาข่ายจับปลาไว้แน่น
แต่กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากก็พัดพาเธอไป แรงของเธอเริ่มอ่อนลง

นั่นคือตอนที่มันเกิดขึ้น
แขนยาวนุ่มนิ่มข้างหนึ่งเลื่อนเข้ามาหาเธอและโอบกอดโซอึนไว้อย่างอ่อนโยน
มันคือปลาหมึกหูยาวที่ซ่อนตัวอยู่เหมือนก้อนหิน
ปลาหมึกค่อยๆ เผยร่างสีแดงก่ำของมันออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและใจดี

“แฮนยอตัวน้อย เจ้าไม่เป็นไรนะ?

นั่นเป็นวังน้ำวนในทะเลที่เกือบจะกลืนกินเจ้าไปเมื่อครู่นี้”
“ขอบคุณมากค่ะ ปลาหมึก
ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงแย่แน่ๆ”

“จริงเหรอ? ข้าเองก็อยากเจอคูรยองเร็วๆ เหมือนกัน”
“ถ้าอย่างนั้น ก่อนอื่นเราต้องหนีออกจากที่ที่เหมือนเขาวงกตแห่งนี้
จากนั้นเราถึงจะไปถึงที่ที่ไม่มีวังน้ำวนได้
ถ้าเจ้าเชื่อใจข้า เจ้าจะไปกับข้าไหม?”

ปลาหมึกยื่นแขนยาวข้างหนึ่งของมันไปทางโซอึน

โซอึนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นก็จับแขนอันนุ่มนิ่มของปลาหมึกไว้อย่างมั่นคง

“เอาล่ะ เกาะให้แน่นนะ
เพื่อที่จะไปพบคูรยอง เราต้องไปที่ถ้ำ
ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่นเอง”

และแล้ว ทั้งสองก็จับมือกัน

ว่ายผ่านเขาวงกตมุ่งหน้าไปยังถ้ำ

ในที่สุด เราก็มาถึงถ้ำสีน้ำเงิน

ที่ซึ่งกูรยงอาศัยอยู่
ภายในถ้ำนั้นสว่างไสวราวกับ

มีดวงดาวโปรยปรายลงมา

และมีเปลือกหอยกับปะการังเกาะอยู่เต็มผนังทุกด้าน

ทำให้มันงดงามราวกับพระราชวังอัญมณี

ขณะที่โซอึนลังเลอยู่ที่หน้าทางเข้า

เงาขนาดใหญ่ก็ทอดลงมาตรงหน้าเธอ
มันคือวาฬ ผู้พิทักษ์ถ้ำแห่งนี้

"เจ้าพยายามอย่างหนักเพื่อมาให้ถึงที่นี่
แม่สาวนักดำน้ำตัวน้อย ข้าคือวาฬผู้เฝ้าถ้ำแห่งนี้"

เสียงของวาฬนั้นทุ้มและใจดี
และมันดังก้องกังวาน

“ถ้าอย่างนั้น กูรยงอยู่ที่ไหนหรือคะ?
ฉันนำไข่มุกสมปรารถนามาด้วยค่ะ”

วาฬยิ้มพลางมองไปที่ไข่มุก

“เจ้าสามารถพบกูรยงได้

ในส่วนที่ลึกที่สุดของถ้ำนี้ ตามข้ามา”

โซอึนรู้สึกกลัวถ้ำที่มืดมิดและกว้างใหญ่นี้เล็กน้อย

ในขณะที่เธอกำลังลังเลที่จะเข้าไปข้างในลึกขึ้น

คลื่นก็กระเพื่อมและเธอได้ยินเสียงใครบางคนกำลังเข้ามา

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

เมื่อหันกลับไป เธอก็เห็นปลาแสงอาทิตย์ ปลาเฮอริ่ง

หอยเป๋าฮื้อ และปลาหมึกยักษ์กำลังรีบตรงมาหาเธอ