หมู่บ้านภาพวาดฝาผนังกูรยงโพ

ริมฝั่งของกูรย็องโพในเมืองโพฮัง จังหวัดคย็องซังบุกโด มีหญิงดำน้ำน้อยน่ารักชื่อโซอึนอาศัยอยู่ โซอึนรักหมู่บ้านนี้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของทะเล เสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว และการมองออกไปยังทะเลทำให้ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้ม คุณยายของโซอึนเป็นหญิงดำน้ำที่มีชื่อเสียงที่สุดในหมู่บ้าน
แม้ว่าเธอจะหยุดดำน้ำหลังจากอายุเกินร้อยปีแล้ว แต่เธอก็ใช้เวลากับทะเลมากกว่าใครๆ ยายจะจับมือโซอุนและสอนชื่อของสิ่งมีชีวิตในทะเลทีละตัว ยายมักจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับทะเลให้เธอฟังเสมอ ขอบคุณยาย โซอุนจึงสามารถเป็นเพื่อนกับทะเลได้อย่างง่ายดาย

โซอุนเป็นที่รู้จักทั่วทั้งหมู่บ้านว่าเป็นเด็กที่มีชีวิตชีวา แม้ว่าเธอจะยังเด็กอยู่ แต่เธอก็ไม่กลัวน้ำ และดวงตาของเธอจะส่องประกายเหมือนดวงดาวทุกครั้งที่เธอได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับทะเล แต่ลึกๆ ในใจของโซอุน มีความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่เคยได้รับการแก้ไข นั่นเป็นเพราะตำนานที่ผู้เฒ่าผู้แก่จะมารวมตัวกันเล่าให้ฟังในคืนที่สายลมทะเลสงบและแสงจันทร์ส่องสว่าง

"นานมาแล้ว ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ มีมังกรสิบตัวพยายามจะขึ้นสู่สวรรค์จากทะเลเบื้องหน้าเรา แต่มีหนึ่งตัวพุ่งกลับลงสู่ทะเล และเหลือเพียงเก้าตัวที่ไปถึงท้องฟ้า นั่นคือเหตุผลที่หมู่บ้านของเราเป็นที่รู้จักในนาม กูรยงโพ ท่าเรือแห่งมังกรเก้าตัว หลังจากมังกรขึ้นสู่สวรรค์และพายุสงบลง สายรุ้งอันสวยงามก็ทอดยาวข้ามท้องฟ้า"

ผู้ใหญ่เล่าตำนานนี้ให้ฟังราวกับว่าเป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจ แต่สำหรับโซอุน มันฟังดูเหมือนนิทานที่ลึกลับและเหมือนฝันเท่านั้น โซอุนจึงมักจะพึมพำกับตัวเองว่า 'ทำไมมังกรตัวนั้นถึงดำกลับลงไปในทะเล? จะมีเหตุผลอะไรหรือไม่?' แล้ววันหนึ่ง พายุรุนแรงก็โหมกระหน่ำ ราวกับวันในตำนาน
เสียงฟ้าร้องคำรามและสายฟ้าแลบแปลบปลาบตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนก็หยุดตก แสงแดดอุ่นๆ ส่องลอดผ่านเมฆมา และสายรุ้งอันงดงามก็ปรากฏเหนือทะเล ทันทีที่โซอุนเห็นสายรุ้งนั้น ก้าวเท้าของเธอก็พาเธอเดินไปยังทะเล

"ทะเลตอนนี้ต้องใสราวกับคริสตัลแน่!" ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอสูดลมหายใจลึกแล้วดำดิ่งลงสู่ท้องทะเล ขณะที่เธอว่ายน้ำไปข้างหน้า แสงสว่างหนึ่งเส้นก็สะท้อนเข้าตาเธอระหว่างคลื่นน้ำ เมื่อว่ายเข้าไปใกล้ขึ้น โซอึนเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่ มันไม่ใช่เปลือกหอยหรือปะการังสีสันสดใส แต่เป็นลูกปัดขนาดใหญ่รูปไข่

นี่คืออะไร? มันดูเหมือนหิน แต่ก็มีลักษณะเหมือนไข่มุกขนาดใหญ่!' ลูกปัดเม็ดใหญ่มีสีฟ้าอมม่วง และเมื่อมันสัมผัสกับปลายนิ้วของเธอ พลังงานอุ่น ๆ ก็ไหลผ่านเธอไป ใจของโซอุนเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอวางลูกปัดลงในตาข่ายอย่างระมัดระวัง ใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอจับตาข่ายไว้แน่นเพื่อไม่ให้ลูกปัดหลุดไป แล้วเธอก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ

โซอุนเป็นที่รู้จักทั่วทั้งหมู่บ้านว่าเป็นเด็กที่มีชีวิตชีวา แม้ว่าเธอจะยังเด็กอยู่ แต่เธอก็ไม่กลัวน้ำ และดวงตาของเธอจะส่องประกายเหมือนดวงดาวทุกครั้งที่เธอได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับทะเล แต่ลึกๆ ในใจของโซอุน มีความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่เคยได้รับการแก้ไข นั่นเป็นเพราะตำนานที่ผู้เฒ่าผู้แก่จะมารวมตัวกันเล่าให้ฟังในคืนที่สายลมทะเลสงบและแสงจันทร์ส่องสว่าง

"นานมาแล้ว ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ มีมังกรสิบตัวพยายามจะขึ้นสู่สวรรค์จากทะเลเบื้องหน้าเรา แต่มีหนึ่งตัวพุ่งกลับลงสู่ทะเล และเหลือเพียงเก้าตัวที่ไปถึงท้องฟ้า นั่นคือเหตุผลที่หมู่บ้านของเราถูกเรียกว่า กูรยงโพ ท่าเรือแห่งมังกรเก้าตัว หลังจากมังกรขึ้นสู่สวรรค์และพายุสงบลง สายรุ้งอันสวยงามก็ทอดยาวข้ามท้องฟ้า"

ผู้ใหญ่เล่าตำนานนี้ให้ฟังอย่างภาคภูมิใจ แต่สำหรับโซอุน มันฟังดูเหมือนนิทานที่ลึกลับและเหมือนฝันเท่านั้น โซอุนจึงมักจะพึมพำกับตัวเองว่า 'ทำไมมังกรตัวนั้นถึงดำกลับลงไปในทะเล? จะมีเหตุผลอะไรหรือเปล่า?' แล้วเธอก็รวบรวมความกล้า ดำดิ่งลงไปในทะเล!

หลังจากผ่านประตูหินไป ทางเดินก็แยกออกเป็นสองทาง ทางหนึ่งนำไปสู่ป่าสาหร่ายที่ลึกและมืด ส่วนอีกทางหนึ่งถูกปิดกั้นด้วยกุญแจรูปหอยนางรมที่แข็งแรง โซอุนลังเลว่าจะไปทางไหนดี จึงอ่านป้ายที่ทางแยก มีข้อความเขียนไว้เป็นปริศนาว่า <"เมื่อฤดูหนาวมาถึง เราคือใครที่ได้เสื้อผ้าใหม่และชื่อใหม่?">

โซอุนจ้องมองป้ายอย่างตั้งใจและเอียงศีรษะเล็กน้อย "เสื้อผ้าเปลี่ยนในฤดูหนาว? นั่นหมายความว่าอะไรกันนะ?" ขณะนั้นเอง คลื่นสีเงินก็พุ่งตรงมาหาเธอ ปลากะตักนับร้อยตัวว่ายวนรอบตัวโซอุน หางของพวกมันกระพือไปมา ปลากะตักตัวที่มีหูยาวอยู่ด้านหน้ายิ้มกว้างแล้วกระซิบว่า "หนูน้อยฮันเยโอ มีอะไรกังวลอยู่หรือ?"

โซอุนว่ายน้ำเป็นเวลานานจนเส้นทางสีเงินหายไป จากนั้นหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยหอยเป๋าฮื้อและสาหร่ายก็ปรากฏขึ้น หอยเป๋าฮื้อตัวหนึ่งค่อยๆ ยื่นหัวออกมาจากเปลือกของมัน "โซอุน เรารอคุณอยู่นะ กูรยองบอกพวกเราแล้ว" "'ใช่! ฉันมาพบกูรยอง'"

"แล้วเจ้าต้องผ่านหมู่บ้านนี้ไปให้ได้ แต่เจ้าไม่สามารถเดินผ่านไปได้ง่าย ๆ ได้เพียงมนุษย์ที่รู้จักทะเลอย่างแท้จริงเท่านั้นที่สามารถผ่านหมู่บ้านของเราไปได้ ตอนนี้เจ้าต้องการจะแก้ปริศนาหรือไม่" "แน่นอน!" หอยเป๋าฮื้อพูดอย่างช้า ๆ ตามจังหวะของคลื่น "เราเกาะติดกับหินอย่างแน่นหนาเพื่อดำรงชีวิต แต่เครื่องมืออะไรที่ใช้แกะเราออกจากหินได้"

เธอลงไปลึกแค่ไหนแล้ว?
ทันใดนั้น คลื่นมหาสมุทรก็เริ่มหมุนวนเหมือนกระแสน้ำวน

"อ๊ะ!"

โซอุนเกาะติดกับอวนจับปลาแน่น
แต่กระแสน้ำที่รุนแรงพัดพาเธอไป แรงกำลังของเธอค่อยๆ หมดลง
นั่นคือตอนที่มันเกิดขึ้น

แขนยาวอ่อนนุ่มยื่นมาทางเธอและโอบกอดโซอุนอย่างอ่อนโยน
มันคือปลาหมึกยักษ์หูยาวที่ซ่อนตัวอยู่เหมือนก้อนหินค่อยๆ เผยให้เห็นร่างสีแดงเข้มของมัน ปลาหมึกพูดด้วยเสียงต่ำและอ่อนโยน
"เด็กน้อยฮันเยโอ เป็นอะไรหรือเปล่า?
นั่นเป็นเพียงกระแสน้ำวนในทะเลที่เกือบจะกลืนเธอไปเมื่อครู่นี้เอง"
"ขอบคุณมากนะ ปลาหมึก
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงเจอเรื่องใหญ่แน่ๆ"

"จริงเหรอ? ฉันก็อยากเจอคูรยองเร็วๆ เหมือนกัน"
"ถ้าอย่างนั้น ก่อนอื่นเราต้องหนีออกจากที่นี่ให้ได้ก่อน
จากนั้นเราถึงจะไปถึงที่ที่ไม่มีลมพัดวน
ถ้าเธอเชื่อใจฉัน จะมาไปกับฉันไหม?"

ปลาหมึกยักษ์ยื่นแขนยาวของมันออกมาทางโซอุน

โซอุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็จับแขนปลาหมึกที่นุ่มนิ่มไว้แน่น
"ตอนนี้ จับให้แน่นนะ

เพื่อไปพบกับกูรยอง เราต้องไปที่ถ้ำ
ฉันจะพาเธอไปเอง"

แล้วทั้งสองก็จับมือกัน ว่ายน้ำผ่านเขาวงกตมุ่งหน้าไปยังถ้ำ

ในที่สุด พวกเราก็มาถึงถ้ำสีน้ำเงินซึ่งเป็นที่อยู่ของกูรยอง ภายในถ้ำนั้นสว่างไสวราวกับมีดวงดาวโปรยปรายลงมา เปลือกหอยและปะการังเกาะอยู่ตามผนังทุกด้าน ทำให้ที่นี่งดงามดุจพระราชวังประดับอัญมณี ขณะที่โซอึนลังเลอยู่ชั่วครู่ที่ทางเข้า เงาขนาดใหญ่ก็ทอดลงตรงหน้าเธอ มันคือปลาวาฬผู้พิทักษ์ถ้ำ

เธอทำงานหนักมาเพื่อมาถึงจุดนี้แล้วนะ ฮาเอเนียวตัวน้อย ฉันคือวาฬที่เฝ้าถ้ำนี้" เสียงของวาฬนั้นลึกและอ่อนโยน และมันก้องกังวาน "แล้ว กูรยงอยู่ที่ไหน? ฉันนำไข่มุกที่ให้ความปรารถนาแล้วมา" วาฬยิ้ม มองดูไข่มุก

"คุณสามารถพบกับกูรยองได้ที่ส่วนลึกที่สุดของถ้ำนี้ ตามฉันมา" โซอึนรู้สึกกลัวความมืดและถ้ำที่กว้างใหญ่ไพศาลเล็กน้อย ขณะที่เธอลังเลที่จะเดินเข้าไปลึกกว่านี้ คลื่นก็เริ่มไหวและเธอได้ยินเสียงใครบางคนกำลังเข้ามาใกล้ "คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" เมื่อเธอหันกลับไป เธอก็เห็นปลาตาเดียว ปลาเฮอร์ริง หอยเป๋าฮื้อ และปลาหมึกกำลังพุ่งตรงมาหาเธอ