GURYONGPO DUVAR RESMİ KÖYÜ

Kuzey Gyeongsang Eyaleti, Pohang'daki Guryongpo kıyılarında Soeun adında sevimli küçük bir haenyeo yaşardı.

Soeun, deniz kokusuyla dolu bu köyü çok severdi.

Kıyıya vuran dalgaların sesini duymak kalbinin çarpmasına neden olur, denize bakmak ise yüzüne bir gülümseme getirirdi.

Soeun'un büyükannesi köydeki en ünlü haenyeoydu.

Şu anda yüz yaşın üzerinde olmasına ve dalmayı bırakmış olmasına rağmen, denizle herkesten daha fazla vakit geçirmişti.

Büyükanne, Soeun'un elini tutar ve ona her bir deniz canlısının adını öğretirdi.

Büyükanne her zaman deniz hakkında böyle hikayeler anlatırdı. Onun sayesinde Soeun, okyanusla kolayca arkadaş oldu.

Soeun, köyde hayat dolu bir çocuk olarak bilinirdi.
Henüz küçük olmasına rağmen sudan korkmazdı ve denizle ilgili hikayeler duyduğunda gözleri yıldızlar gibi parıldardı.

Ancak Soeun'un kalbinin derinliklerinde her zaman çözülmemiş bir merak vardı.

Bunun nedeni, deniz esintisinin sakinleştiği ve ay ışığının parladığı gecelerde köy büyüklerinin toplanıp anlattığı efsaneydi.

"Çok uzun zaman önce, fırtınalı bir günde, on ejderha önümüzdeki denizden göklere yükselmeye çalıştı.
Ancak biri tekrar okyanusa daldı ve sadece dokuzu gökyüzüne ulaştı.
İşte bu yüzden köyümüz Guryongpo, yani Dokuz Ejderha Limanı olarak anılmaya başlandı.
Ejderhalar yükselip fırtına dindikten sonra, gökyüzünde güzel bir gökkuşağı belirdi."

Yetişkinler bu efsaneyi övünülecek bir şeymiş gibi anlatırlardı ama Soeun için bu, rüya gibi, gizemli bir masaldan başka bir şey değildi.

Bu yüzden Soeun sık sık kendi kendine mırıldanırdı.

‘Neden bir ejderha tekrar denize daldı?
Bir nedeni olabilir mi?’

Derken bir gün, tıpkı efsanedeki gün gibi şiddetli bir fırtına koptu.
Gök gürledi ve şimşekler tüm gece boyunca çaktı.

Ertesi sabah yağmur dindi. Ilık güneş ışığı bulutların arasından süzüldü ve denizin üzerinde güzel bir gökkuşağı parıldadı.

Gökkuşağını gördüğü an, Soeun'un adımları onu denize doğru sürükledi.

“Deniz şu an kristal gibi berrak olmalı!”
Çarpan bir kalple derin bir nefes aldı ve okyanusa daldı.

Suda yüzerken, dalgaların arasında bir ışık huzmesi gözüne çarptı.

Daha yakına yüzen Soeun, hafifçe parlayan bir şey gördü.
Bu bir deniz kabuğu ya da renkli bir mercan değil, büyük, yumurta şeklinde bir boncuktu.

Bu da ne? Bir taşa benziyor ama aynı zamanda dev bir inci gibi!'
Büyük boncuk mavimsi bir tona sahipti ve parmak uçlarına değdiğinde içinden sıcak bir enerji aktı.

Boncuğu dikkatlice ağına yerleştirirken Soeun'un kalbi hızla çarpıyordu.

Boncuğu kaybetmemek için ağı sıkıca tutarak suyun yüzeyine çıktı.

Soeun köy genelinde

neşeli bir çocuk olarak bilinirdi.
Henüz küçük olmasına rağmen sudan korkmazdı
ve gözleri yıldızlar gibi parlardı

deniz hikayeleri duyduğunda.

Ancak Soeun'un kalbinin derinliklerinde
her zaman çözülmemiş bir merak vardı.

Deniz esintisinin sakinleştiği

ve ay ışığının parladığı gecelerde,
bunun nedeni köy büyüklerinin toplanıp

anlattığı efsaneydi.

"Çok eskiden, fırtınalı bir günde, on ejderha
önümüzdeki denizden göklere yükselmeye çalıştı.
Ancak biri denize geri daldı
ve sadece dokuzu göklere yükseldi.
İşte bu yüzden köye

Dokuz Ejderha Limanı, Guryongpo adı verildi.
Ejderhalar yükselip fırtına dindikten sonra,
gökyüzünde güzel bir gökkuşağı belirdi."

Yetişkinler bu efsaneyi

gurur duyulacak bir şeymiş gibi anlatırlardı,
ama Soeun için bu sadece

rüya gibi ve gizemli bir masaldan ibaretti.

Bu yüzden Soeun sık sık kendi kendine mırıldanırdı.

‘Neden bir ejderha denize geri daldı?
Bir nedeni olabilir mi?’

Ve sonra, cesaretini toplayarak denize daldı!

Soeun'a ilk yaklaşan bir güneş balığıydı.

Geniş, yassı gövdesini ağır ağır sallayarak sürüklenen güneş balığı, denizin bir bilgesi gibi ağzını yavaşça açtı.

“Merhaba, küçük Haenyeo?”
“Ah, bu bir güneş balığı.”

“Guryong rüyamda bana sana yardım etmemi söyledi, ben de yüzeye çıktım.”
“Benim de Guryong ile görüşmem gerekiyor. Bana yardım edebilir misin?”

Güneş balığı iri gözlerini kırpıştırdı ve başını salladı.

“Biz deniz dostları insanlara öylece yardım edemeyiz. Ancak sana verdiğimiz bilmeceyi çözersen sana yardım edebiliriz. Guryong'a ulaşmak için o kaya kapıdan geçmelisin. Denemek ister misin?”
“Elbette! Kesinlikle gitmeliyim.”

Soeun, güneş balığının rehberliğinde kaya kapıya yaklaştı.
Kaya kapının üzerine şu sözler kazınmıştı.

<”Güneş balığının uluslararası adı nedir?”>

Kaya kapısından geçtikten sonra,

yol ikiye ayrıldı.

Biri derin, karanlık bir yosun ormanına çıkarken,

diğeri sağlam, istiridye şeklinde bir kilit ile kapalıydı.

Hangi yoldan gideceği konusunda tereddüt eden,

Soeun yol ayrımındaki tabelayı okudu.

Üzerinde bir bilmece yazılıydı.

<“Kış geldiğinde, yeni kıyafetler ve yeni isimler kazanan biz kimiz?”>

Soeun dikkatle tabelaya baktı ve başını yana eğdi.

“Kışın kıyafetler mi değişir? Bu da ne demek oluyor?”

Tam o sırada, gümüş rengi bir dalga ona doğru hızla geldi.

Yüzlerce ringa balığı Soeun'un etrafında döndü,

kuyrukları çırpınıyordu.

Öndeki uzun kulaklı ringa balığı sırıttı ve fısıldadı.

“Küçük Haenyeo, seni ne düşündürüyor?”

Soeun gümüş yol kaybolana kadar uzun süre yüzdü.
Sonra deniz kulağı ve yosunla dolu bir köy belirdi.

Bir deniz kulağı dikkatlice başını kabuğundan dışarı çıkardı.

“Soeun, seni bekliyorduk. Guryong bize söyledi.”
“Doğru! Guryong ile tanışmaya geldim.”

“O zaman bu köyden geçmelisin.
Ancak öylece yürüyüp geçemezsin.
Sadece denizi gerçekten bilen insanlar köyümüzden geçebilir.
Şimdi, bir bilmece çözmeye ne dersin?”
“Elbette!”

Deniz kulağı, dalgaların ritmiyle yavaşça konuştu.

“Yaşamak için kayalara sıkıca tutunurum.
Peki bizi yerimizden sökmek için hangi alet kullanılır?”

Ne kadar derine gitmişti?
Aniden, okyanus dalgaları bir girdap gibi dönmeye başladı.

“Ah!”

Soeun balık ağına sıkıca tutundu,
ancak şiddetli akıntı onu sürükledi, gücü tükeniyordu.

İşte o zaman oldu.
Uzun, yumuşak bir kol ona doğru kaydı ve Soeun'u nazikçe kucakladı.
Bu, bir kaya gibi saklanan uzun kulaklı ahtapottu.
Kızıl gövdesini yavaşça ortaya çıkaran ahtapot, alçak ve nazik bir sesle konuştu.

“Küçük Haenyeo, iyi misin?

Az önce seni neredeyse yutan denizde bir girdaptı.”
“Çok teşekkür ederim, Ahtapot.
Sen olmasaydın başım büyük belaya girerdi.”

“Gerçekten mi? Ben de Guryong'u bir an önce görmek istiyorum.”
“O zaman önce bu labirent gibi yerden kaçmalıyız.
Ancak o zaman girdapların olmadığı yere ulaşabiliriz.
Bana güveniyorsan, benimle gelir misin?”

Ahtapot, uzun kollarından birini Soeun'a doğru uzattı.

Soeun bir an tereddüt etti,

sonra yumuşak ahtapot kolunu sıkıca kavradı.

“Şimdi, sıkı tutun.
Guryong ile buluşmak için mağaraya gitmeliyiz.
Seni oraya götüreceğim.”

Ve böylece, el ele tutuşarak,

ikisi labirentin içinden mağaraya doğru yüzdüler.

Sonunda, Guryong'un yaşadığı mavi mağaraya vardık.

Mağaranın içi,
sanki yıldızlar dökülüyormuş gibi göz kamaştırıcıydı

ve her duvara yapışmış kabuklar ve mercanlar,

orayı mücevherli bir saray kadar muhteşem kılıyordu.

Soeun girişte kısa bir an tereddüt edince,

önüne büyük bir gölge düştü.

Bu, mağaranın koruyucusu olan balinaydı.
"Buraya kadar gelmek için çok çalıştın,

küçük Haenyeo. Ben bu mağarayı koruyan balinayım."
Balinanın sesi derin ve nazikti.

Ve yankılanıyordu.
“O halde, Guryong nerede olabilir?

Dilek gerçekleştiren inciyi getirdim.”
Balina, inciye bakarak gülümsedi.

“Guryong ile bu mağaranın en derin yerinde

buluşabilirsin. Beni takip et.”

Soeun karanlık ve uçsuz bucaksız mağaradan biraz korktu.

Tam içeriye daha fazla girmekte tereddüt ederken,

dalgalar dalgalandı ve birinin yaklaştığını duydu.

“Buraya nasıl geldin?”

Arkasını döndüğünde, bir güneş balığı, bir ringa balığı,

bir deniz kulağı ve bir ahtapotun kendisine doğru koştuğunu gördü.

Sonunda, Guryong'un yaşadığı mavi mağaraya vardık.